تاثیر برنامه ریزی درسی انعطاف پذیر بر پرورش خلاقیت و خودتنظیمی دانش آموزان

در عصر تحول گرای آموزش، برنامه ریزی درسی انعطاف پذیر به عنوان یکی از مولفه های کلیدی در پرورش توانمندی های شناختی و رفتاری دانش آموزان شناخته می شود. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر برنامه ریزی درسی انعطاف پذیر بر رشد خلاقیت و خودتنظیمی دانش آموزان دوره متوسطه انجام شده است. رویکرد تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی بوده و با بهره گیری از ابزارهای سنجش خلاقیت تورنس و مقیاس خودتنظیمی پینتریچ، داده های مربوط به ۱۲۰ دانش آموز در دو گروه آزمایش و کنترل گردآوری و تحلیل شده اند. نتایج نشان داد که دانش آموزانی که در معرض برنامه های درسی با ساختار انعطاف پذیر قرار گرفتند، در مقایسه با گروه کنترل، سطوح بالاتری از تفکر واگرا، ابتکار عمل، و تنظیم رفتارهای یادگیری از خود نشان دادند. برنامه ریزی درسی انعطاف پذیر با فراهم سازی فرصت انتخاب، تنوع در روش های یادگیری، و امکان مشارکت فعال در طراحی مسیر آموزشی، زمینه ساز رشد استقلال فکری و انگیزش درونی دانش آموزان شد. همچنین، این نوع برنامه ریزی موجب افزایش مسئولیت پذیری، مدیریت زمان و هدف گذاری شخصی در فرآیند یادگیری گردید. یافته ها بر ضرورت بازنگری در ساختارهای سنتی برنامه ریزی درسی و حرکت به سوی الگوهای دانش آموزمحور تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی درسی انعطاف پذیر ، خلاقیت ، خودتنظیمی ، یادگیری دانش آموزمحور ، انگیزش درونی