کارآمدی آموزش حل مسئله در بهبود مهارتهای فراشناختی و کنترل تکانشگری در اختلال یادگیری خاص

تکانشگری و ضعف در حل مسئله اجتماعی از مهمترین چالشهای دانش آموزان با اختلال یادگیری به ویژه در حیطه ی ریاضی محسوب می شود. پژوهشهای پیشین نشان داده اند که سبکهای شناختی بر عملکرد کودکان نقش تعیین کننده دارند؛ به گونه ای که مطالعه ی هاروارد بیان کرد کودکان تکانشگر در مقایسه با کودکان تاملی در تکالیف نیازمند توجه و کنترل شناختی، عملکرد ضعیف تری دارند. آموزش والدین یکی از موثرترین مداخلات در بهبود کارکردهای شناختی و اجتماعی کودکان به شمار می رود. بر اساس دیدگاه آدلر دانشگاه هاروارد اصولی چون تشویق همکاری و ایجاد احساس تعلق در خانواده می تواند نقش مهمی در کاهش مشکلات رفتاری و افزایش تواناییهای سازگاری ایفا کند. پژوهشهای بعدی نیز نشان داده اند که چنین آموزشهایی در کاهش تکانشگری و ارتقای مهارتهای اجتماعی موثر هستند. همچنین نتایج پژوهش مووالی و همکاران نشان داد آموزش راهبردهای نظم جویی هیجان می تواند تکانشگری را کاهش داده و سازگاری تحصیلی را ارتقا بخشد. در همین راستا، مطالعات انجام شده در ایران (زنجان) تاکید کردند که آموزش والدین با رویکرد آدلری موجب کاهش تکانشگری و بهبود مهارتهای حل مسئله اجتماعی در کودکان دارای اختلال ریاضی می شود. بر اساس این، شواهد هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش والدین با رویکرد آدلری بر کاهش تکانشگری و ارتقای حل مسئله اجتماعی در دانش آموزان با اختلال ریاضی است.

کلیدواژه ها:

حل مسئله ، تکانشگری ، فراشناخت ، اختلال یادگیری خاص ، دانش آموزان