صلاحیت سرزمینی حکمی در پرتو قلمرو اجرای قوانین کیفری در مکان

اصل صلاحیت سرزمینی که از موارد قلمرو اجرای قوانین در مکان است، به دولت ها امکان می دهد نسبت به جرایم ارتکابی در قلمروشان اعمال صلاحیت کنند. در شرایط خاص، مانند جرایم ارتکابی در هواپیماها و کشتی های دارای تابعیت، مفهوم صلاحیت سرزمینی شناور مطرح می شود که با تکیه بر ارتباط وسیله نقلیه با کشور متبوع، اعمال صلاحیت کیفری ممکن می شود. در خصوص سفارت خانه ها نیز با وجود اینکه از مصونیت دیپلماتیک برخوردارند، از نظر حقوقی در خاک کشور میزبان قرار دارند و اصولا مشمول صلاحیت آن کشور هستند. با این حال، اعمال این صلاحیت در عمل با محدودیت های ناشی از ملاحظات دیپلماتیک و بین المللی همراه است. در مجموع، بررسی این حوزه نشان می دهد که صلاحیت کیفری در دنیای امروز نیازمند نگاهی پویا، منعطف و متناسب با ویژگی های فراملی برخی موقعیت ها است. این پژوهش با هدف تحلیل اصول حاکم بر صلاحیت در قلمرو اجرای قوانین کیفری در مکان، تحلیل ابعاد صلاحیت سرزمینی، بررسی مرزهای کشور ایران، تحلیل موارد استثنایی صلاحیت سرزمینی که در خارج از مرزها ارتکاب می یابند اما در حکم کشور ایران هستند و با روش توصیفی-تحلیلی و ابزار کتابخانه ای، به موارد استثنائی صلاحیت سرزمینی که محل وقوع جرم در حکم سرزمین یک کشور است، می پردازد.

کلیدواژه ها:

صلاحیت ، صلاحیت سرزمینی ، جرایم ، قلمرو اجرای قوانین