مولفه های مکتب وحی (تفکیک در اندشیه محمد رضا حکیمی

محمدرضا حکیمی از دانشوران صاحب نام معاصر که درگذشت ایشان در مرداد ۱۴۰۰ است میتوان او را در زمره 'روشنفکر دینی به شمار آورد. روشنفکران دینی را میتوان با این شناسه شناخت که با عزیمت از مواضع دین خواهان اصلاحات سیاسی در جهت هم آوایی با هنجارهای تجدد خواهی هستند از آن جا که حکیمی در مواضع سیاسی اش مدافع تغییرات بنیادین در جهت اصلاح وضعیت محرومین، است میتوان اندیشه او در زمره ی الهیات' رهایی بخش همانند' الهیات رهایی بخش آمریکای لاتین دسته بندی کرد گرایش او به مکتب تفکیک او را از کسانی چون علی شریعتی که اسلام را با خوانش فلسفه و جامعه شناسی غربی دستمایه نظریات سیاسی رادیکال خود قرار میدهد متمایز میکند همچنین از نظریات محمد مجتهد شبستری، و عبدالکریم سروش که بارهیافت هرمنوتیکی به سراغ تاویل جدیدی از اسلام می.روند این مقاله کارش را با این پرسش آغاز کرده است که مولفههای محوری 'مکتب' وحی در اندیشه ی سیاسی محمدرضا حکیمی را چگونه می توان شناسایی و تحلیل کرد برای پاسخ به این پرسش این فرضیه مورد آزمون قرار گرفته است که دو مورد توحید یا خداشناسی تعقلی و عدل به معنی برابری اجتماعی مستند به آیات قرآن و خطبههای نهج البلاغه را میتوان محور اندیشه سیاسی محمدرضا حکیمی شناسایی و تحلیل کرد اسلوب مقاله توصیفی تحلیلی و رهیافت تحلیل گفتان .است تمرکز مقاله بر این مفهوم است که محمدرضا حکیمی عدالت و قسط را در قرآن و نهج البلاغه چگونه این یک سو با مفهوم جدید عدالت و برابری برخواسته از فلسفه ی مدرن اروپا همسو معنا کرده است و از سوی دیگر با استنادات متقن به قرآن و سنت مستند کرده است.

کلیدواژه ها:

مکتب ، وحی خداشناسی تعقلی ، عدالت حاکمیت ، قرآنی جامعه ی ، قرآنی ، انسان گرایی ، جامعه پردازی