تاثیر آموزش مبتنی بر نقاط قوت بر خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی کودکان با نیاز ویژه

پژوهش حاضر به بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر نقاط قوت بر خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی کودکان با نیاز ویژه پرداخت. این مطالعه از نوع کاربردی و به روش توصیفی-همبستگی انجام شد. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی معلمان دانش آموزان کم توان ذهنی مدرسه استثنایی نور ۲ شهرستان شهریار در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ است. بر اساس اطلاعات اولیه، تعداد کل معلمان در این شهرستان حدود ۵۰ نفر برآورد شده است. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد نقاط قوت شخصیت، پیشرفت تحصیلی فام و تیلور (۱۹۹۴)، خودکارآمدی تحصیلی (CASES) استفاده گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون رگرسیون چندگانه و تی مستقل در نرم افزار SPSS۲۶ انجام شد. نتایج این پژوهش نشان می دهد که آموزش مبتنی بر نقاط قوت تاثیر مثبتی بر خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی کودکان با نیاز ویژه دارد. فرضیه های پژوهش تایید شده و نشان می دهند که تاکید بر نقاط قوت حس خودکارآمدی و اعتماد به نفس را در کودکان بهبود می بخشد و همچنین عملکرد تحصیلی آنها را ارتقا می دهد. با توجه به یافته ها پیشنهاد می شود که معلمان و متخصصان آموزشی رویکردهای مبتنی بر نقاط قوت را در برنامه های آموزشی خود گنجانده و دوره های آموزشی برای آشنایی بیشتر با این روش ها برگزار کنند.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر نقاط قوت ، خودکارآمدی ، پیشرفت تحصیلی ، کودکان با نیاز ویژه