اثرات آموزش هیبریدی بر شیوه تدریس معلمان و اشتیاق تحصیلی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی اثرات آموزش هیبریدی بر شیوه تدریس معلمان و اشتیاق تحصیلی دانش آموزان ابتدایی در شهر بابل در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه های پنجم و ششم ابتدایی مدارس دولتی شهر بابل بود. از بین این جامعه، با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای تعداد ۵۰ نفر (۲۵ نفر گروه آزمایش و ۲۵ نفر گروه کنترل) به عنوان نمونه انتخاب شدند. حجم نمونه با استفاده از جدول مورگان و در نظر گرفتن افت احتمالی نمونه ها تعیین شد. گروه آزمایش به مدت ۸ هفته تحت آموزش هیبریدی ترکیب آموزش حضوری و آنلاین قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل آموزش سنتی دریافت کرد. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه شیوه تدریس معلمان طراحی شده توسط گراش (۲۰۱۴) و پرسشنامه اشتیاق تحصیلی دانش آموزان طراحی شده توسط فردریکس (۲۰۰۴) بود. روایی صوری و محتوایی ابزارها تایید پایایی آنها با استفاده از آلفای کرونباخ به ترتیب ۰.۸۷ و ۰.۸۱ محاسبه شد. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون t مستقل و تحلیل کوواریانس انجام گرفت. نتایج نشان داد آموزش هیبریدی تاثیر معناداری بر بهبود شیوه تدریس معلمان (p<۰.۰۱) و افزایش اشتیاق تحصیلی دانش آموزان (p<۰.۰۱) دارد. به طور کلی یافته ها حاکی از آن است که آموزش هیبریدی میتواند به عنوان یک رویکرد موثر برای ارتقاء کیفیت تدریس و افزایش انگیزه یادگیری در دانش آموزان ابتدایی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش ، ابتدایی آموزش ترکیبی ، شیوه تدریس ، اشتیاق تحصیلی