اثر بخشی طرحواره درمانی بر رشد پس از آسیب در زنان مبتلا به اختلال سوگ

این پژوهش با هدف تعیین اثر بخشی طرحواره درمانی بر رشد پس از آسیب در زنان مبتلا به اختلال سوگ انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را تمامی زنان ۳۰ تا ۵۰ سال مراجعه کننده به مراکز مشاوره با تشخیص ابتلا به اختلال سوگ ناشی از مرگ اعضا خانواده شهرستان آمل در زمستان سال ۱۴۰۲ تشکیل داده اند با توجه به آن که حداقل تعداد نمونه برای پژوهش های مداخله ای ۱۵ نفر است تعداد ۳۰ نفر به صورت در دسترس با توجه به معیارهای ورود به پژوهش انتخاب می شوند و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش ۱۵ نفره و کنترل ۱۵ نفره جایگزین شدند جهت گردآوری دادهها از پرسشنامه تجربه رشد از آسیب تدسچی و کالهون استفاده شد. برای گروه آزمایش از مداخله طرحواره درمانی یانگ و همکاران، در ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقهای اجرا گردید. مداخله صرفا بر روی گروه آزمایش استفاده شد و برای گروه کنترل مداخله صورت نگرفت. دادهها با استفاده از روش تحلیل کوواریانس چند متغیره (مانکوا) مورد تحلیل قرار گرفت و یافته ها نشان داد بین نمرات پیش آزمون پس آزمون دو گروه آزمایش و کنترل در رشد پس از آسیب در زنان مبتلا به اختلال سوگ تفاوت معنی داری وجود دارد به طور کلی طرحواره درمانی بر رشد پس از آسیب در زنان مبتلا به اختلال سوگ اثربخش است. با توجه به نتایج حاصل از این پژوهش، توجه به نقش طرحواره درمانی در ایجاد تغییرات در رشد پس از آسیب تلویحات درمانی مهمی را در بر دارد

کلیدواژه ها:

رشد پس از ، آسیب ، طرحواره درمانی ، زنان