اثر بخشی آموزش مهارتهای اجتماعی بر پرخاشگری و اضطراب نوجوانان مبتلا به اختلال طیف اتیسم با عملکرد بالا

هدف از انجام پژوهش حاضر اثر بخشی آموزش مهارتهای اجتماعی بر پرخاشگری و اضطراب نوجوانان مبتلا به اختلال طیف اتیسم با عملکرد بالا بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه نوجوانان مبتلا به اختلال طیف اتیسم با عملکرد بالا مراجعه کننده به مراکز اختلال طیف اتیسم کودکان در شهر بابل در سال ۱۴۰۳ و تعداد ۳۰ نفر نیز با توجه به روش نیمه آزمایشی تحقیق حاضر به عنوان حجم نمونه و با روش نمونه گیری غیر تصادفی هدفمند انتخاب شد. ابزار جمع آوری اطلاعات شامل پرسشنامه پرخاشگری باس و پری (۱۹۹۲)، اضطراب بک (۱۹۹۰) و خلاصه ای از پروتکل آموزش مهارتهای اجتماعی (صادقی ۱۳۹۴ و پوراعتماد و همکاران، ۱۳۹۴) بود. داده های پژوهش با استفاده از نسخه ۲۸ SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. در قسمت آمار توصیفی داده ها از شاخص های آماری میانگین و انحراف معیار استفاده شد. در قسمت آمار استنباطی دادهها نیز از تحلیل کوواریانس چند متغیری و تک متغیری استفاده شد. نتایج نشان داد که آموزش مهارتهای اجتماعی بر پرخاشگری و اضطراب نوجوانان مبتلا به اختلال طیف اتیسم با عملکرد بالا اثربخش است. با توجه به اندازه اثر آموزش مهارت های اجتماعی بر پرخاشگری تاثیری بیشتری نسبت به اضطراب نوجوانان مبتلا به اختلال طیف اتیسم دارد.

کلیدواژه ها:

مهارتهای اجتماعی ، پرخاشگری ، اضطراب