پیش بینی رفتارهای خود آسیب رسان بر اساس ظرفیت ذهنی سازی در دانشجویان با تجربه تروماهای هیجانی دوران کودکی

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش ظرفیت ذهنی سازی در پیش بینی رفتارهای خود آسیب رسان غیر خودکشی گرا در دانشجویان دارای تجربه تروماهای هیجانی دوران کودکی انجام شد. روش این مطالعه به شیوه توصیفی همبستگی و از نوع غیر آزمایشی اجرا شد. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان کارشناسی پیوسته مشغول به تحصیل در دانشکدههای علوم انسانی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. پس از اجرای مرحله غربالگری با استفاده از پرسشنامه تجارب ناگوار دوران کودکی (۲۸-CTQ)، تعداد ۱۳۱ نفر از دانشجویانی که در زیر مقیاسهای سوء رفتار هیجانی یا غفلت هیجانی نمره بالای ۲۰ کسب کرده بودند به صورت هدفمند وارد مطالعه شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه ذهنی سازی (MentS) و پرسشنامه رفتارهای خود آسیب رسان (ISAS) بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ و از طریق آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها: نتایج نشان داد بین ظرفیت ذهنی سازی و رفتارهای خود آسیب رسان رابطه ای منفی و معنادار وجود دارد (۲۰/۴۹ ، ۰/۰۱>p). همچنین تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که هر سه مولفه ذهنی سازی ذهنی سازی مرتبط با خود ذهنی سازی مرتبط با ،دیگری و انگیزه ذهنی سازی قادر به پیش بینی معنادار رفتارهای خود آسیب رسان بودند این سه مولفه در مجموع ۲۴ درصد از واریانس رفتارهای خود آسیب رسان را تبیین کردند (۰/۲۴(R) در این میان انگیزه ذهنی سازی قوی ترین پیش بین بود (بتا = ۰/۲۲ - = B .(p = ۰/۰۰۵ نتیجه گیری یافتههای پژوهش حاضر بر نقش محافظتی ظرفیت ذهنی ،سازی به ویژه بعد انگیزشی آن، در کاهش شدت رفتارهای آسیب به خود در دانشجویان دارای سابقه تروماهای هیجانی دوران کودکی تاکید دارد. این نتایج میتوانند در طراحی مداخلات پیشگیرانه و درمانی در جمعیتهای دانشگاهی آسیب پذیر مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

رفتارهای خود آسیب رسان ، ذهنی سازی ، تروماهای هیجانی ، دانشجویان