مدیریت آموزشی

از بین انواع مدیریت، مدیریت بر سازمانهای آموزش و پرورش از اهمیت ویژه ای برخوردار است و نقش استراتژیک دارد. زیرا تمام اهداف و عوامل این سازمانها انسانی است. اگر سازمانهای دیگر جامعه در ایفای وظایف و رسالت خود کوتاهی کنند و به اهداف مورد نظر دست نیابند، نتیجه ی آن مستقیما عاید گروه یا سازمانی است که با آن سروکار دارند اما اگر سازمان آموزش و پرورش و مدیران آن از ماهیت کار غافل باشند، حاصل کارشان درابعاد اخلاقی اجتماعی واقتصادی متوجه جامعه خواهد شد و دررشد وتوسعه ی جامعه و یا افت وانحطاط آن سهم موثری خواهد داشت. بنابراین مسئولیت یک مدیر بسیار سنگین است و باید با اهداف و وظایف اساسی و مهارتهای لازم برای مدیریت آشنا باشند خصوصا در برقراری روابط انسانی. زمان تاسیس رشته مدیریت آموزشی در اواخر قرن نوزدهم است. این رشته همچون بسیاری از رشته های کاربردی دیگر،دارای ویژگی هایی از جمله مرز های علمی نامشخص ،نبود دانش جمعی ،تنوع ،از هم گسیختگی بوده است. از دهه ۱۹۷۰ مدیریت آموزشی از لحاظ نظری دچار تحول بنیادی شده و رویکرد های نظریه پردازی و پژوهش در آن تنوع بسیار یافته است. مدیران خود باید افرادی متواضع و در رفتار خود طبیعی باشند و طوری واحد آموزشی خود را کنترل وهدایت کنند که امر تعلیم وتربیت در جهت نیل به اهداف آموزش و پرورش در جهت مطلوب سیر کند. مدیران باید از موانع موفقیت دراداره مدارس، معلمان، دانش آموزان، اولیاء، سازمان و تشکیلات شناخت کافی داشته باشند که اینها نیاز به تجربه آموزی دارد. تجربه آموزی از ویژگیهای مدیریت است . تجربه زمان می خواهد ؛ بنابراین مدیران نباید سریع تعویض و جابجا شوند یا حدالامکان باید در مدارس خود چندین سال ثابت بمانند هر مدیری برای اینکه موفق شود باید چندین شرط را رعایت کند که در این مقاله به شیوه توصیفی و کتابخانه ای مورد بررسی قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

مدیریت ، آموزش ، سازمان ، تعلیم ، تربیت