الگوی توانمندسازی منابع انسانی دولتی در عصر دیجیتال

تحقیق حاضر به بررسی عواملی می پردازد که بر خط مشی گذاری توانمندسازی منابع انسانی در دستگاه های دولتی در عصر دیجیتال تاثیرگذارند. در این مطالعه، پنج فرضیه اصلی مطرح و با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری مورد آزمون قرار گرفتند. نتایج نشان داد که عوامل کلان اجتماعی، ملاحظات قانونی و جهانی، تاثیر مثبتی بر اتخاذ سیاست های منابع انسانی در دستگاه های دولتی دارند، در حالی که کارکردهای مدیریت منابع انسانی الکترونیکی نتواسته اند تاثیر معناداری بر این فرآیند بگذارند. همچنین، یافته ها نشان دادند که ویژگی های زیرساختی و سازمانی به تنهایی نمی توانند تاثیر چندانی در تغییرات سیاستی ایجاد کنند، اما تعامل این عوامل با شرایط کلان می تواند موثر باشد. در نهایت، تحقیق به این نتیجه رسید که خط مشی گذاری توانمندسازی منابع انسانی با تاثیرگذاری بر نتایج اجرای آن، نقش حیاتی در ارتقای عملکرد و بهره وری دستگاه های دولتی در عصر دیجیتال دارد. این مطالعه بر اهمیت هماهنگی میان فناوری، ساختار سازمانی و نیازهای جهانی در توسعه و اجرای سیاست های منابع انسانی تاکید دارد. همچنین تغییرات در نقش مدیران منابع انسانی که اکنون نیاز به مهارت هایی در مدیریت فناوری، تحلیل داده ها و توانایی های انطباقی برای پاسخگویی به تغییرات نیازهای کارکنان و روندهای صنعت دارند، مورد بحث قرار می گیرد. بر اهمیت توسعه و آموزش مداوم برای کارکنان به منظور همگامی با تحولات فناوری نیز تاکید می شود. این مقاله همچنین آمادگی سازمان برای تغییرات را مورد توجه قرار می دهد، از جمله به روزرسانی سیاست ها، بازسازی ساختارها و آموزش مجدد. از این تحلیل، نتیجه گیری می شود که تحول در مدیریت منابع انسانی در عصر دیجیتال هم فرصت ها و هم چالش هایی به همراه دارد و نیازمند رویکردی یکپارچه و انطباقی از سوی سازمان است.

کلیدواژه ها:

مدیریت منابع انسانی ، تحول دیجیتال