گذار از شخص محوری به شایسته سالاری در کسب وکارهای خانوادگی ایران از طریق مدل حاکمیت دوگانه

کسب وکارهای خانوادگی، به عنوان بازیگران اصلی اقتصاد ایران، با پارادوکسی بنیادین مواجه هستند: مزیت های اولیه آن ها، نشات گرفته از اعتماد و تعهد درون خانوادگی، در مسیر رشد به موانع اصلی بقا تبدیل می شوند. این مقاله استدلال می کند که ریشه این چالش ها در فرهنگ غالب 'شخص محوری' و تداخل مدیریت نشده سیستم های خانواده، مالکیت و کسب وکار نهفته است. پیامدهای این فرهنگ، از جمله خویشاوندسالاری، تمرکزگرایی مخرب و بحران های جانشینی، مانع از تحقق پتانسیل کامل این بنگاه ها می شود. این پژوهش استدلال می کند که گذار موفق به شایسته سالاری، مستلزم پیاده سازی معماری «حاکمیت دوگانه» است که تنش میان 'منطق اقتصادی کسب وکار' و 'منطق عاطفی خانواده' را مدیریت می نماید. هدف اصلی، ارائه یک نقشه راه عملی برای گذار از مدل سنتی به یک نظام شایسته سالار است که در آن، ابزارهایی نظیر شورای خانواده، منشور خانواده و هیئت مدیره مستقل، تصمیم گیری های فردی را به فرآیندهای جمعی و مبتنی بر تخصص بدل می سازند. این گذار، یک ضرورت استراتژیک برای پایداری کسب و کارهای خانوادگی در اقتصاد ایران است.

کلیدواژه ها:

کسب وکار خانوادگی ، شایسته سالاری ، شخص محوری ، حاکمیت شرکتی ، حاکمیت خانواده ، نظریه نمایندگی ، مدیریت جانشینی