تحلیل نقش دولت در مدیریت تعارضات شهری با تکیه بر نظریه های تصمیم گیری عمومی

حولات شتابان شهری در دهه های اخیر منجر به تشدید تعارضات میان منافع ذی نفعان مختلف شهری شده است. این تعارضات که اغلب در زمینه هایی نظیر کاربری زمین، تخصیص منابع، نابرابری خدمات و مسائل زیست محیطی بروز می کنند، نیازمند مدیریت موثر با رویکردی میان رشته ای و عقلانی هستند. در این میان، نقش دولت به عنوان نهاد بالادستی تنظیم گر و سیاست گذار، نقشی کلیدی و گاه مناقشه برانگیز است. این پژوهش با روش تحقیق کتابخانه ای و رویکرد تحلیلی، به بررسی و تحلیل جایگاه و کارکرد دولت در مدیریت تعارضات شهری می پردازد. چارچوب نظری تحقیق بر پایه نظریه های تصمیم گیری عمومی از جمله نظریه انتخاب عمومی، نظریه عقلانیت محدود و مدل تصمیم گیری مشارکتی شکل گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که دولت ها در صورت بهره گیری از سازوکارهای مشارکتی، شفافیت اطلاعاتی و نهادسازی مبتنی بر اجماع، می توانند نقش میانجی موثری در حل تعارضات ایفا کنند. با این حال، در بسیاری از موارد، سیاست های متمرکز و از بالا به پایین دولت ها نه تنها به کاهش تعارضات منجر نشده، بلکه موجب تشدید آن ها شده اند. بر اساس نتایج تحقیق، بازنگری در الگوهای سیاست گذاری شهری و بهره گیری از نظریه های نوین تصمیم گیری عمومی می تواند مسیر تحقق حکمرانی شهری مشارکتی و کاهش تعارضات را هموار سازد. در پایان، پیشنهادهایی برای به کارگیری این نظریه ها در برنامه ریزی شهری ایران ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

تعارضات شهری ، نقش دولت ، نظریه های تصمیم گیری عمومی ، مدیریت شهری ، حکمرانی مشارکتی