کاربرد تفکر طراحی (Design Thinking) در برنامه ریزی آموزشی مدرسه محور

تفکر طراحی (Design Thinking) به عنوان یک رویکرد خلاقانه و مسئله محور در حل چالش های پیچیده، اخیرا در حوزه آموزش و برنامه ریزی آموزشی به ویژه در چارچوب مدرسه محور توجه فزاینده ای یافته است. این روش با تمرکز بر همدلی با ذی نفعان، تعریف دقیق مسئله، ایده پردازی نوآورانه، نمونه سازی سریع و آزمون مکرر، امکان طراحی برنامه های آموزشی متناسب با نیازها و زمینه های خاص هر مدرسه را فراهم می آورد. مقاله حاضر با هدف بررسی کاربردهای تفکر طراحی در فرآیند برنامه ریزی آموزشی مدرسه محور، نقش آن در بهبود کیفیت یادگیری، افزایش مشارکت معلمان و دانش آموزان، و ارتقای انعطاف پذیری نظام آموزشی را مورد تحلیل قرار می دهد. روش پژوهش به صورت کیفی و با استفاده از مطالعات موردی مدارس منتخب اجرا شده است تا شیوه های عملی به کارگیری تفکر طراحی در محیط های آموزشی واقعی شناسایی و تحلیل شود. نتایج نشان می دهد که به کارگیری تفکر طراحی موجب توسعه برنامه های آموزشی خلاقانه تر، ارتقای انگیزه و تعامل فعال تر دانش آموزان و معلمان، و تسهیل فرآیندهای تصمیم گیری مشارکتی می گردد. همچنین، این رویکرد باعث ایجاد زمینه ای مناسب برای تطابق آموزش با نیازهای متغیر جامعه و بازار کار می شود. در نهایت، مقاله با ارائه چارچوبی عملی و پیشنهادات کاربردی، مسیرهای توسعه و تعمیق استفاده از تفکر طراحی در برنامه ریزی آموزشی مدرسه محور را ترسیم می کند. یافته های این پژوهش برای مدیران آموزشی، سیاست گذاران و کارشناسان حوزه تعلیم و تربیت کاربردی و قابل استفاده خواهد بود.

کلیدواژه ها:

تفکر طراحی ، برنامه ریزی آموزشی ، مدرسه محور ، نوآوری آموزشی ، توسعه برنامه درسی