تاثیر مدیریت آبیاری و فناوری های به زراعی بر آب آبیاری، بازده اقتصادی و ردپای کربن در مزارع حاشیه تالاب های طشک و بختگان
محل انتشار: مجله پژوهش آب ایران، دوره: 19، شماره: 3
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 142
نسخه کامل این مقاله ارائه نشده است و در دسترس نمی باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JWAI-19-3_003
تاریخ نمایه سازی: 15 مهر 1404
چکیده مقاله:
افزایش تقاضای آب برای کشاورزی، بر آب تالاب ها تاثیر می گذارد. در پژوهش حاضر با این فرض که کاهش مصرف آب در مزارع اطراف تالابها به احیای آن ها کمک می کند، از فناوری های موجود، برای کاهش مصرف آب آبیاری در تعدادی از مزارع اطراف تالاب طشک و بختگان استان فارس استفاده شد. بدین منظور ۱۷ مزرعه و باغ در شهرستان های ارسنجان، استهبان و آباده طشک انتخاب و فناوری های متناسب با هر مزرعه انتخاب و اجرایی شد. باغات انتخابی شامل انار، پسته و سیب و مزارع انتخابی شامل پنبه، ذرت علوفه ای و ذرت دانه ای بودند. در هر مزرعه یا باغ دو قطعه در نظر گرفته شد. یکی با مدیریت معمول کشاورز (شاهد) و دیگری با اعمال فناوری های صرفه جویی در آب آبیاری (تیمار). با اعمال فناوری ها، مزارع مورد نظر به مدت یکسال مدیریت و با مزارع تحت مدیریت معمول مقایسه شد. شاخص هایی شامل عملکرد محصول، حجم آب آبیاری استفاده شده، بهره وری آب اندازه-گیری و با آزمون t زوجی مقایسه شدند. در مزارع انتخابی، رد پای کربن مورد بررسی قرار گرفت. با در نظر گرفتن تمام هزینه ها و درآمد بدست آمده از مزارع و باغات، تجزیه و تحلیل های اقتصادی نیز انجام شد. نتایج نشان داد که میزان عملکرد در مزارع تیمار بین ۷ تا ۵۵ درصد افزایش یافت که کمترین و بیشترین افزایش به ترتیب در مزارع ذرت علوفه ای و پنبه بود. میزان آب آبیاری بین ۲۰ تا ۳۱ درصد به ترتیب در باغ سیب و مزرعه ذرت دانه ای کاهش یافت. در نتیجه میزان بهره وری آب آبیاری از ۴۳ تا ۱۱۳ درصد به ترتیب در مزارع ذرت علوفه ای و پنبه افزایش یافت. تفاوت بین مزارع شاهد و تیمار از لحاظ عملکرد، میزان آب آبیاری و بهره وری آب آبیاری از نظر آماری در سطح ۱ درصد معنی دار بود. اثر بخشی فناوری های مورد استفاده از ۱۲ تا ۲۶ درصد در کاهش ردپای کربن بترتیب برای باغات پسته و مزارع پنبه موثر بود. تجزیه و تحلیل های اقتصادی نشان داد که در شرایط فعلی و بدون در نظر گرفتن ارزش واقعی آب، میزان افزایش سود اقتصادی در اثر اعمال فناوری های کاهش مصرف آب از ۱۴ درصد در مزارع ذرت تا ۷۰ درصد در باغات انار متغیر بود. با در نظر گرفتن ارزش واقعی آب، اگرچه درصد سود اقتصادی افزایش یافت ولی میزان سود واقعی نسبت به حالت در نظر نگرفتن ارزش واقعی آب کاهش یافت. این موضوع نشان می دهد که لحاظ نمودن ارزش واقعی آب در تجزیه و تحلیل های اقتصادی می تواند نتایج به دست آمده و احتمالا سیاست های آینده را تغییر دهد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
محمد علی شاهرخ نیا
دانشیار پژوهشی، بخش تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی فارس، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج
محمدعلی به آئین
استادیار پژوهشی، بخش تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی فارس، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج
حسین دهقانی سانیج
استاد پژوهشی موسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، ایران.
علی مختاران
استادیار پژوهشی بخش تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، سازمان تحقیقات، آموزش و
افروز تقی زاده قصاب
دانشجوی دکتری، گروه علوم خاک، دانشکده کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان