استعدادیابی در آموزش و پرورش فنلاند از نظریه تا عمل و تاملی بر امکان انتقال آن به نظام آموزشی ایران

استعدادیابی به عنوان یکی از ارکان اصلی توسعه سرمایه انسانی در دهه های اخیر دچار تحول مفهومی و روشی شده است. پژوهش حاضر با رویکرد مروری مفهومی، به بررسی نظریه های نوین استعدادیابی و تحلیل تجربه موفق فنلاند در زمینه شناسایی و پرورش استعدادهای کودکان و نوجوانان پرداخته و امکان سنجی انتقال این الگوها به نظام آموزشی ایران را مورد ارزیابی قرار میدهد. یافته ها نشان میدهد که الگوهای جدید استعدادیابی، با تاکید بر چندبعدی بودن استعداد، زمینه مندی و عدالت، آموزشی در نظام آموزشی فنلاند توانسته اند پیوند میان نظریه و عمل را به خوبی برقرار کنند. با این حال انتقال این الگوها به ایران بدون بازنگری در مفاهیم، ساختارهای مدیریتی، سیاستهای ارزشیابی و تربیت، معلم امکان پذیر نخواهد بود. در پایان پیشنهادهایی جهت بومی سازی نظریه ها و ایجاد زیرساختهای لازم برای ارتقای نظام استعدادیابی ایران ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

استعدادیابی ، فنلاند ، نظریه های نوین ، بومی سازی ، نظام آموزشی ایران ، عدالت آموزشی