تحلیل رابطه بین سبکهای دلبستگی ایمن و ناایمن با سلامت روان در دانش آموزان دوره متوسطه

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه میان سبکهای دلبستگی ایمن و ناایمن با سلامت روان دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهرستان گرگان انجام شده است. روش تحقیق توصیفی از نوع همبستگی و کمی بوده و جامعه آماری شامل ۱۷۰۰۰ دانش آموز در سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۰ بوده است که ۳۷۶ نفر به روش نمونه گیری طبقه ای بر اساس جنسیت انتخاب شدند ابزارهای گردآوری دادهها شامل پرسشنامه سلامت عمومی گلدبرگ و هیلر و پرسشنامه سبک دلبستگی هازن و شیور بود که روایی و پایایی آنها مورد تایید قرار گرفت داده ها به صورت کتابخانه ای و میدانی گردآوری و با استفاده از نرم افزار SPSS۲۳ تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین سبک دلبستگی ایمن و سلامت روان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد سطح معناداری ۰/۰۰۰. ضریب تشخیص R۲ برابر با ۰/۵۸۶ بود که نشان میدهد حدود ۵۸٫۶ درصد از تغییرات سلامت روان توسط سبکهای دلبستگی قابل تبیین است. تحلیل رگرسیون نشان داد که افزایش در سبک دلبستگی ایمن موجب افزایش سلامت روان و افزایش در سبکهای دلبستگی ناایمن اجتنابی و دوسوگرا موجب کاهش آن میشود یافته ها بر اهمیت سبک دلبستگی در پیشبینی وضعیت روانی نوجوانان تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

سبک دلبستگی ، ایمن سبک دلبستگی ، ناایمن سبک دلبستگی ، سلامت روان دانش آموزان