نقش بازی و اسباب بازی در تربیت و رشد کودک

انسان در هر سن و سالی نیاز به سرگرمی و تفریح دارد این نیاز از زمان کودکی در قالب فکری او نهفته می شود زیرا بازی عامل مهمی در پرورش عقلی کودک به شمار می رود کودک آنچه را که در خانه یا کودکستان آموزد ضمن بازی تکرار می کند و درباره آن می اندیشد در جریان بازی نیروهای روحی و جسمی کودک یعنی دقت، حافظه، تصور، مهارت، نظم و تربیت رشد می کند بسیاری از دردها و نابسامانیهای رفتاری کودکان از راه بازی تسکین می یابد و خود کودک براثر آن آرامش پیدا می کند او برای بیان احساسات خود از راه بازی فرصتی می طلبد و مثلا خشم خود را از راه به زمین کوبیدن اسباب بازی اعلام می دارد بازی و حرکت از عوامل اطمینان است و کودکان براثر آن در محیط خود احساس امنیت می کنند و این امر آن چنان برای اطفال مهم است که گوئی روح و جسم آنان به مقدار زیادی بازی می طلبد تا تشویشها و اضطرابها، ترس و تنفر و درماندگی و یاس را از بین ببرد و به کودک نشاط بخشد با این حساب اگر کودکی از بازی بگریزد در حقیقت رشد سالم نداشته و حتی می توان گفت از نظر روانی مشکل دارد بازی برای کودک مایه شادی و سرور، درس، تجربه و تمرین است بازی جوهر زندگی بشر است محروم کردن کودک از بازی او را شدیدا ناراحت کرده و حتی ممکن است زمینه را برای ناراحتی عصبی او فراهم سازد او این محرومیت را برای خود ضایعه ای می شناسد و در صورت باز داشتن او از بازی آن را برای خود تنبیه تلقی می کند تحقیقات جمعی از روان شناسان تربیتی نشان داده است که اگر کودک را از بازی منع کنند دچار حالاتی می شود که اهم آنها عارتند از غمگینی، گوشه گیری، سستی و خمودی، خشم سرکشی، شورش علیه، محیط خرابکاری و در صورت عدم امکان بروز آن خود خوری و سرخوردگی بازی به کودک کمک می کند تا نقش های اجتماعی را بشناسد او به تجربه یاد می گیرد که بچه شدن، مادر و یا پزشک و پرستار شدن چگونه است و سرانجام فرصت های بیشماری را برای کسب مهارت های اجتماعی دیگر مانند چگونگی ورود به گروه و پذیرش بوسیله دیگران چگونگی معامله با دیگر کودکان چگونگی