تاثیر آموزش خود مراقبتی به دو روش بیمار محور و خانواده محور بر امید به زندگی در بیماران دیابتی

هدف از این مطالعه مقایسهی تاثیر آموزش خودمراقبتی به دوشیوه بیمار محور و خانواده محور به شیوه ی مجازی بر امید به زندگی در بیماران مبتلا به دیابت وابسته به انسولین میباشد این مطالعه از نوع شبه تجربی است و دارای دو گروه آموزش بیمار محور و خانواده محور میباشد بیماران به دو گروه آموزش بیمار محور و خانواده محور تقسیم شدند . داده ها با استفاده از فرم اطلاعات جمعیت شناختی ، مقیاس امید به زندگی و مقیاس خود مدیریتی دیابت جمع آوری شدند. پس از آموزش در فضای مجازی برای گروههای مورد مطالعه یک ماه پس از مداخله پرسشنامههای خود مدیریتی و امید به زندگی تکمیل شدند برای مقایسهی نمره ی امید به زندگی از آزمونهای ناپارامتریک کروسکال والیس و ویلکاکسون با سطح معناداری ۰۵ استفاده شد. نتایج نشان داد میانگین نمره خود مدیریتی و امید به زندگی بعد از مداخله نسبت به قبل از انجام مداخله در دو گروه بیمار محور و خانواده محور افزایش معناداری داشت نتایج پژوهش بیانگر این بود که میانگین نمره امید به زندگی در همه ابعاد برای تمام سطوح سابقه بستری در دو گروه آموزش به شیوه بیمار محور و آموزش به شیوه خانواده محور در زمان بعد از مداخله اختلاف معناداری نداشتند ( p-value برای همه موارد بیش از ۰/۰۵ است.

کلیدواژه ها:

خودمراقبتی ، آموزش بیمار محور ، آموزش خانواده محور ، دیابت ، امید به زندگی