موانع و محدودیت های ثبت قراردادهای هوشمند الکترونیکی در نظام حقوق ثبتی ایران

فناوری بلاکچین و به تبع آن قراردادهای هوشمند از جمله مواردی است که پیشرفت چشمگیری داشته و مورد اقبال هرچه بیشتر شده است. از آنجایی که قبل از ورود و استفاده از هر فناوری ایجاد شده نظام حقوقی هر کشوری باید از پیش به تعیین آثار حقوقی آن بپردازد، این موضوع مورد توجه پژوهشگران حقوقی به ویژه در سال های اخیر واقع شده است. در این مقاله با استفاده از روش تحلیلی - توصیفی و ابزار کتابخانه ای و اسنادی به تحلیل ماهیت حقوقی قراردادهای هوشمند و محدودیت ها و چالش های ناشی از آن در چارچوب حقوق ثبتی پرداخته شده است. یکی از مسائلی که در این مقاله به آن پرداخته شده است تحلیل مکانیسم های حاکم بر قراردادهای هوشمند در بستر فناوری های نو می باشد. این مقاله همچنین به بررسی چالش ها و موانع ثبت قراردادهای هوشمند الکترونیکی در حوزه های عمومی، قضائی، قانونی، حقوقی و فنی و امنیتی پرداخته و راهکارهای رفع این موانع نیز ذکر گردیده است که نتایج بررسی ها نشان داد پذیرش قراردادهای هوشمند نیازمند اصلاحات اساسی و بازنگری قوانین موجود در حوزه قضایی و قانونی می باشد که باید به صورت تخصصی مسائل مربوط به اعتبارسنجی این قراردادها و تطابق آن با اصول حقوقی سنتی پرداخته شود. در این راستا همکاری و آموزش و ارتقاء آگاهی میان حقوقدانان، متخصصان فناوری و قانون گذاران برای تدوین قوانین مناسب گامی موثر در تسهیل پذیرش و استفاده از پتانسیل های این فناوری در بهبود فرآیندهای حقوقی است و ذکر این نکته که تنظیم و به روزرسانی قوانین در جهت همگامی با تحولات جهانی برای کشور ضروری است تا از مزیت های آن در بهبود نظام حقوقی بهرمند شود.

کلیدواژه ها:

قراردادهای هوشمند ، ثبت الکترونیکی ، بلاک چین ، موانع و محدودیت ها