کارآمدی مجازاتهای جایگزین در کاهش نرخ بازگشت به جرم در نظام های حقوقی ایران

یکی از چالشهای جدی نظامهای کیفری معاصر افزایش جمعیت کیفری و ناکارآمدی مجازاتهای سنتی، به ویژه مجازات حبس در کاهش نرخ بازگشت به جرم است. پژوهش حاضر با بهره گیری از روش توصیفی-تحلیلی و با اتکا بر مطالعه تطبیقی برخی نظامهای حقوقی پیشرو به بررسی ابعاد نظری و عملی مجازاتهای جایگزین در ایران می پردازد. یافته های تحقیق نشان می دهد که این مجازاتها از یک سو با کاهش جمعیت کیفری زندان ها و کاهش آثار منفی حبس های کوتاه مدت می توانند در بازپروری و باز اجتماعی کردن بزهکاران موثر باشند؛ اما از سوی دیگر ضعف در اجرای صحیح، فقدان زیرساخت های حمایتی، و عدم آموزش کافی نهادهای مسئول موجب کاهش اثربخشی آنها شده است. نتیجه پژوهش حاکی از آن است که تحقق کامل اهداف پیش بینی شده برای مجازاتهای جایگزین مستلزم اصلاح رویه های قضایی، تقویت نهادهای اجتماعی همکار و گسترش فرهنگ استفاده از مجازاتهای غیر سالب آزادی در جامعه است.

کلیدواژه ها:

مجازاتهای جایگزین ، بازگشت به جرم ، سیاست جنایی ، ایران ، بازپروری ، عدالت کیفری