بررسی ابعاد، رویکردها و مفاه یم تاب آوری در جوامع شهری با تاکید بر سوانح طبیعی

با وجود گذشت بیش از سه دهه از آغاز مطالعات اولیه در زمینه تابآوری شهری، این مفهوم همچنان فاقد درکی جامع و کاربردی در حوزه های علمی مختلف از جمله مدیریت سوانح است. بخش قابل توجهی از ابهامات و تناقضات موجود پیرامون مفهوم تابآوری شهری، ناشی از تفاوت رویکردهای شناختی، روش شناختی و اختلافات بنیادین در تعریف آن، همچنین تنوع دیدگاه ها در بررسی سیستم های بوم شناختی، اجتماعی یا ترکیبی از هر دو است. یک شهر زمانی به طور کامل تابآور محسوب می شود که تمامی شاخصها، مولفه ها و ابعاد تابآوری در وضعیت مطلوب و در مسیر رشد و ارتقاء قرار گیرند. با این حال، توسعه نامتوازن ابعاد مختلف لزوما به تابآوری کلی شهر و شهروندان منجر نخواهد شد. در این میان، بعد اجتماعی-اقتصادی به دلیل ارتباط مستقیم با زندگی روزمره مردم، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. هدف این پژوهش، بررسی ابعاد اجتماعی و اقتصادی، رویکردها و مفاهیم مرتبط با شهر تابآور به عنوان رویکردی نوین در کاهش آسیب پذیری و بهبود مدیریت بحران است. این مطالعه از نوع مروری بوده و بر اساس گردآوری و تحلیل داده ها از منابع کتابخانه ها و اسناد معتبر انجام گرفته است.

کلیدواژه ها:

تحلیل ابعاد ، رویکردها و مولفه های تابآوری شهری با محوریت سوانح طبیعی