نقش معلم در تقویت مهارتهای خودارزیابی در دانش آموزان

این پژوهش به بررسی نقش محوری معلم در تقویت مهارتهای خودارزیابی در دانش آموزان می پردازد و بر اهمیت این مهارت در پرورش یادگیرندگان خودمختار و مسئولیت پذیر تاکید دارد. خودارزیابی به عنوان فرایندی مبتنی بر خودآگاهی و تفکر تاملی به دانش آموزان کمک می کند تا نقاط قوت و ضعف خود را شناسایی کنند، اهداف یادگیری را مشخص سازند و مسیر بهبود را دنبال کنند که این امر منجر به تقویت مهارتهای تفکر انتقادی، خودتنظیمی و انگیزه درونی می شود. مقاله با مرور بر نظریه های یادگیری شناختی مانند نظریه پیاژه و متاکوگنیتیون (فلاول) و اجتماعی مانند نظریه بندورا و ویگوتسکی نشان می دهد که چگونه این نظریه ها خودارزیابی را به عنوان بخشی از فرآیندهای ذهنی و تعاملات اجتماعی توصیف می کنند و تاثیر آنها بر روش های تدریس معلمان را تحلیل می کند. در ادامه، روش های عملی تقویت خودارزیابی مانند فراهم کردن بازخورد سازنده، استفاده از ابزارهایی همچون چک لیست ها و روبریک ها و تشویق تفکر انتقادی بررسی می شود. همچنین، نقش معلم در ایجاد محیط یادگیری مثبت با تمرکز بر فضای امن عاطفی و مدل سازی رفتارهای خودارزیابی برجسته می گردد. چالش های معلمان مانند کمبود آگاهی، مدیریت روابط، قدرت محدودیت، زمانی، مقاومت دانش آموزان، دقت، ارزیابی، کمبود منابع و مسائل فرهنگی مورد بحث قرار گرفته و راهکارهایی همچون آموزش حرفه ای، ادغام فعالیت های روزانه، استفاده از فناوری رایگان و جلب حمایت فرهنگی پیشنهاد می شود. در نهایت، مقاله تاکید می کند که معلم به عنوان تسهیلگر با غلبه بر این چالش ها می تواند دانش آموزان را به سمت یادگیری پایدار و مادام العمر هدایت کند.

کلیدواژه ها:

خودارزیابی ، معلم ، دانش آموز ، خودتنظیمی