پیش بینی سازگاری شغلی کارکنان بر اساس سرمایه روانشناختی آنان

نیروی کار در شرایط متغیر اقتصادی اجتماعی و فناورانه نیازمند مهارتها و توانمندیهایی است که امکان مواجهه موثر با فشارهای شغلی و تغییرات محیط کار را فراهم کند. سازگاری شغلی فرآیندی پویا است که نشان میدهد فرد تا چه اندازه قادر است با الزامات انتظارات و شرایط محیط کار هماهنگ شود. یکی از سازههای روانشناختی نوین که می تواند سازگاری شغلی را پیش بینی کند، سرمایه روانشناختی است. هدف پژوهش حاضر پیش بینی سازگاری شغلی کارکنان بر اساس سرمایه روانشناختی آنان میباشد. روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه کارکنان دانشگاه یاسوج در سال ۱۴۰۲ می باشد که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده ۱۰۰ نفر از آنان انتخاب شدند و به پرسشنامه های سرمایه روانشناختی لوتانز (۲۰۰۷) و سازگاری شغلی دیویس و لافکوایست (۱۹۹۱) پاسخ دادند. نتایج پژوهش حاضر نشان داد سرمایه روانشناختی با ضرایب بتای استاندارد ۰.۷۵ به طور مثبت و معناداری سازگاری شغلی را پیش بینی می کند. همچنین ۵۶ درصد از واریانس سازگاری شغلی توسط سرمایه روانشناختی تبیین میشود. سرمایه روانشناختی به عنوان یک منبع شخصی با ابعاد مثبتی، خودکارآمدی، امیدواری، تاب آوری و خوش بینی که درون خود دارد، به مقابله با پیامدهای منفی نظیر استرس، فرسودگی و تعارض کار خانواده در محیط کاری می پردازد و در نهایت باعث افزایش سازگاری شغلی افراد می گردد.

کلیدواژه ها:

سازگاری شغلی ، سرمایه روانشناختی ، کارکنان