پیش بینی خودکارآمدی تحصیلی براساس احساس تعلق به مدرسه و سبک دلبستگی در دانش آموزان پایه ششم ابتدایی

خودکارآمدی و باور به خود می تواند نقش موثری در موفقیت تحصیلی فراگیران داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف پیشبینی خودکارآمدی تحصیلی براساس احساس تعلق به مدرسه و سبک دلبستگی در دانش آموزان انجام شد. روش کار پژوهش توصیفی مقطعی و از نوع مطالعات همبستگی بود. تمامی دانش آموزان دختر مشغول به تحصیل در پایه ششم ابتدایی شهرستان گیلانغرب استان کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۴ جمعیت آماری پژوهش را تشکیل دادند. با روش نمونه گیری در دسترس تعداد ۱۲۰ دانش آموز دختر انتخاب و به ابزارهای خودسنجی شامل پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی پاتریک، پرسشنامه احساس تعلق به مدرسه بری و پرسشنامه سبک دلبستگی کولینز و رید تحصیلی-پاتریک پاسخ دادند. تحلیل داده ها با روش های آمار توصیفی، آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی با نرم افزار آماری SPSS-v۲۶ انجام شد. یافته ها نشان داد بین نمره کل احساس تعلق به مدرسه (r=۰.۵۴ و p<۰.۰۱۶) و ابعاد مدرسه-بری و آن با خودکارآمدی تحصیلی همبستگی مثبت و معناداری وجود دارد. این رابطه بین سبک دلبستگی ایمن (r=۰.۶۶ و p<۰.۰۲۲)، ناایمن اجتنابی (r=۰.۴۸ و p<۰.۰۳۴) و دوسوگرا (r=۰.۵۷ و p<۰.۰۲۸) با خودکارآمدی تحصیلی نیز معنادار بود. همچنین تحلیل رگرسیون نشان داد که متغیرهای پیشبین با هم توان تبیین ۳۱% از واریانس باور خودکارآمدی در دانش آموزان را داشته اند و به ترتیب بالاترین و پایین ترین توان تبیین نمره خودکارآمدی تحصیلی مربوط به عامل های حمایت معلم (B=۰.۲۶) و دلبستگی دوسوگرا (B=۰.۰۸) بود. نتیجه گیری با توجه به نتایج، پیشنهاد می شود نقش خودکارآمدی تحصیلی در فرایند و نظام آموزشی بیشتر مورد توجه خانواده ها و مسئولین امر قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

احساس تعلق به مدرسه ، خودکارآمدی تحصیلی ، سبک دلبستگی ، دانش آموز دختر