رابطه هوش هیجانی معلمان و انگیزه یادگیری دانش آموزان

در سالهای اخیر توجه به ابعاد عاطفی و روانشناختی آموزش به ویژه نقش هوش هیجانی معلمان در کیفیت یادگیری دانش آموزان در ادبیات آموزشی رشد چشمگیری داشته است. هوش هیجانی که به طور کلی به توانایی فرد در شناسایی، درک، تنظیم و به کارگیری هیجانها در تعاملات بین فردی اشاره دارد، به عنوان عاملی تعیین کننده در بهبود کیفیت ارتباطات آموزشی، مدیریت کلاس و ارتقاء انگیزش تحصیلی شناخته می شود. مطالعات مروری نشان داده اند که معلمانی که از سطوح بالاتری از هوش هیجانی برخوردارند، توانایی بیشتری در ایجاد محیطهای یادگیری حمایتی، تعامل مثبت و پاسخ دهی عاطفی مناسب نسبت به نیازهای دانش آموزان دارند. از سوی دیگر، انگیزه یادگیری دانش آموزان که شامل تمایل درونی برای مشارکت فعال در فرایند یادگیری، دستیابی به اهداف تحصیلی و حفظ پایداری در مسیر یادگیری است، به شدت تحت تاثیر عوامل بین فردی و محیطی، به ویژه رفتار و نگرش معلمان قرار دارد. شواهد نظری و تجربی حاکی از آن است که مولفه های کلیدی هوش هیجانی نظیر همدلی، خودتنظیمی، مهارت های اجتماعی و خودآگاهی هیجانی، ارتباط مستقیمی با افزایش انگیزه تحصیلی، اشتیاق به یادگیری و احساس خودکارآمدی در دانش آموزان دارند. مرور منابع نشان می دهد که تقویت هوش هیجانی در معلمان می تواند به عنوان رویکردی موثر برای ارتقاء کیفیت آموزش و افزایش انگیزه در دانش آموزان در نظر گرفته شود. لذا توجه به آموزش و توسعه این مهارت ها در چارچوب برنامه های تربیت معلم و سیاست گذاری های آموزشی ضروری به نظر می رسد. این مقاله با تحلیل مطالعات پیشین، به تبیین چارچوبی نظری برای درک عمیق تر از پیوند میان ابعاد هیجانی آموزش و انگیزش یادگیری می پردازد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، انگیزه یادگیری ، معلم ، یادگیری هیجانی ، دانشگاه