بررسی روانشناسی شخصیت و رشد فکری در دانش آموزان دختر متوسطه اول روستا نشین مطالعه موردی روستای فراموشجان شهرستان چادگان

در عصر حاضر، اهمیت پرداختن به ابعاد شناختی و شخصیتی رشد نوجوانان به ویژه در گروه دختران روستا نشین دوره متوسطه اول به عنوان یکی از پایههای توسعه انسانی مشخص تر از گذشته است. به همین منظور پژوهشی بر روی ۳۰ نفر از دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول روستا نشین انجام شده است که به بررسی ارتباط روانشناسی شخصیت و رشد فکری پرداخته شده است نمونه با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی ساده از میان دانش آموزان واجد شرایط انتخاب شد و داده ها به کمک پرسشنامههای استاندارد شخصیت مبتنی بر مدل پنج عاملی و پرسشنامه خودانگاره گردآوری شدند. تحلیل دادهها با نرم افزار SPSS انجام شد و از آمار توصیفی آزمون تی مستقل جهت مقایسه میانگینها و ضریب همبستگی پیرسون برای بررسی روابط میان متغیرها استفاده گردید. نتایج نشان داد که دختران روستا نشین در مقایسه با همتایان شهری خود در ابعاد جامعه پذیری، اعتماد به نفس، جاه طلبی و سازمان یافتگی شخصیت امتیازات پایینتری دارند که این تفاوت از نظر آماری معنادار بوده است همچنین میان خودانگاره در دانش آموزان روستا نشین و شهری نیز تفاوت معناداری مشاهده شد؛ به گونه ای که خودانگاره قویتر در گروه شهری با افزایش مولفههای شخصیتی مثبت همبستگی داشت. یافتهها نشان میدهد خودانگاره قوی نقش تعیین کننده ای در ارتقای ویژگیهای شخصیتی و رشد فکری دانش آموزان دختر دارد. همچنین چالشهای محیطی و فرهنگی در روستا، محدودیت در دسترسی به منابع آموزشی و تفاوتهای خانوادگی و اجتماعی به عنوان عوامل کلیدی در این تفاوتها شناخته شدند.

کلیدواژه ها:

متوسطه ، اول ، روانشناسی ، شخصیت ، رشد ، خودانگاره ، مسئولیت اجتماعی