نقش داستان پردازی زندگی مشترک در بازسازی معنای رابطه در زوجین با تجربه بحران

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش داستان پردازی زندگی مشترک در بازسازی معنای رابطه در زوجین تجربه گر بحران بود. این پژوهش به شیوه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره خانواده شهر تنکابن در سال ۱۴۰۳ بود که به دلیل تعارضات شدید، بی اعتمادی، یا فاصله عاطفی ناشی از بحران های بین فردی به مراکز درمانی مراجعه کرده بودند. از این جامعه ۳۰ زوج (۶۰ نفر) به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای مداخله داستان پردازی زندگی مشترک شرکت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچگونه مداخله ای دریافت نکرد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه معنا و کیفیت رابطه بود که چهار خرده مقیاس معنادهی به زندگی، مشترک همدلی، عاطفی، کیفیت تعامل ارتباطی و نگاه به آینده را شامل می شد. برای تحلیل داده ها از آزمون کوواریانس تک متغیره و چندمتغیره استفاده شد. نتایج نشان داد میانگین نمرات گروه آزمایش در نمره کل و هر چهار مولفه معنا نسبت به گروه کنترل افزایش معناداری داشته است. این یافته ها نشان داد داستان پردازی زندگی مشترک می تواند به عنوان رویکردی کارآمد در بازسازی معنای رابطه، ترمیم تعامل های آسیب دیده و ارتقاء کیفیت عاطفی و شناختی رابطه در زوجین بحران دیده به کار رود.

کلیدواژه ها:

داستان پردازی تجربه ، بحران ، بازسازی معنای رابطه