بررسی نقش تشکیلات کارگری خانه کارگر در تحقق حقوق شهروندی

خانه کارگر به عنوان مهمترین نهاد صنفی کارگری در جمهوری اسلامی، ایران در چهار دهه گذشته نقشی موثر در سازماندهی کارگران و پیگیری مطالبات صنفی آنان ایفا کرده است. این پژوهش با هدف تحلیل نقش خانه کارگر در تحقق حقوق شهروندی کارگران نشان می دهد که عملکرد این نهاد در حوزه ارتقای حقوق شهروندی فراتر از حمایت های صنفی سنتی، با محدودیت های جدی روبه رو است. نتایج تحقیق حاکی از آن است که وابستگی های سیاسی، تمرکزگرایی ساختاری، ضعف در منابع مالی پایدار و خلاهای قانونی در حمایت از تشکل یابی آزادانه و چانه زنی جمعی الزام آور مهمترین موانع ایفای نقش واقعی خانه کارگر در این زمینه محسوب می شوند. مطالعه تطبیقی با اتحادیه های کارگری اروپا بیانگر این واقعیت است که استقلال ساختاری و سیاسی، تنوع منابع مالی، پوشش اقشار غیررسمی و اختیارات الزام آور، حقوقی، از عوامل کلیدی موفقیت اتحادیه های کارگری در تحقق حقوق شهروندی بوده است؛ عواملی که در ساختار حقوقی و نهادی خانه کارگر نیازمند بازنگری جدی اند. پژوهش پیشنهاد می کند که اصلاح قوانین، کار تصویب مقررات حمایتی برای نمایندگان، صنفی کاهش تمرکز ساختاری، توسعه ابزارهای فناورانه و تقویت استقلال مالی از راهکارهای اساسی برای ارتقای کارکرد شهروندی این نهاد در ایران خواهد بود.

کلیدواژه ها:

خانه کارگر ، اتحادیه های کارگری ، حقوق شهروندی ، چالش های حقوقی و ساختاری ، مقایسه تطبیقی