تبیین رابطه فرایند طراحی وید و تعاملات اجتماعی ساکنان در فضاهای مسکونی شهر تهران

وید به عنوان فضایی تهی، دارای دامنه تاثیرات وسیع در حوزه های گوناگون ازجمله معماری و شهرسازی است. بدین ترتیب، فضای تهی (وید) علاوه بر مشخصه متمایز کالبدی و فیزیکی، ویژگی های مفهومی و کارکردی اجتماعی نیز خواهد داشت و درنتیجه، علاوه بر این که از ابعاد فضایی دارای مفهوم و اعتبار می شود، ممکن است کانون تمرکز معنا و مفاهیم و محل برقراری تعاملات مابین افراد نیز باشد. وید در فضاهای مسکونی با تعداد خانوار متفاوت، به عنوان قرارگاهی رفتاری براساس عناصر کالبدی، که دلالت بر تعیین مرزها و حدود دارد، محصور می شود. در این پژوهش، این ساختار فضایی از ابعاد شکلی، کالبدی و اجتماعی در دو بخش، شامل بررسی مدارک فرایند طراحی وید در نمونه های مطالعاتی مسکونی و نیز مصاحبه و مشاهده رفتار ساکنان، بررسی شده است. این پژوهش با هدف کاربردی به مطالعه مولفه های فضایی موثر وید در فرایند طراحی و تاثیر آن در تعاملات اجتماعی ساکنان در فضاهای مسکونی شهر تهران می پردازد. این پژوهش از نظر روش شناسی، تحقیقی کیفی با رویکرد نظریه زمینه ای (گراندد تئوری) است. براساس پارامترهای مستخرج از متون و اسناد ادبی، مصاحبه ای از ساکنان هریک از تیپ های طبقه بندی شده مورد مطالعه مسکونی بر پایه تعداد خانوار، که شامل خانه های ویلایی، آپارتمان و مجتمع مسکونی بود، انجام شد و تحلیل نتایج آن در قالب داده آماری در نرم افزار MAXQDA  سنجیده شد. براساس این نتایج، ارتباط بین شاخصه های مستخرج از فرایند طراحی و مصاحبه از ساکنان که به امکان برقراری تعاملات اجتماعی بین ساکنان منجر می شد، بررسی شد.

کلیدواژه ها:

وید ، فرایند طراحی ، تعاملات اجتماعی ، فضاهای مسکونی