نقش خودکارآمدی و خودپنداره تحصیلی در انگیزش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

این مقاله مروری به ارائه یک تحلیل جامع و عمیق از نقش حیاتی خودکارآمدی و خودپنداره تحصیلی به عنوان شالوده های تعیین کننده انگیزش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان می پردازد. این پژوهش استدلال می کند که باورهای دانش آموز در مورد توانایی های خود، یک پیش بینی کننده قدرتمندتر برای موفقیت است تا صرفا توانایی ذاتی. این مقاله با کاوش در مبانی نظریه شناختی-اجتماعی، خودکارآمدی را به عنوان باور فرد به توانایی خود برای موفقیت در تکالیف مشخص، و خودپنداره تحصیلی را به عنوان یک ادراک کلی تر از توانایی های تحصیلی خود تعریف می کند. یافته های تلفیق شده از طیف گسترده ای از مطالعات، یک رابطه قوی، مثبت و چرخه ای را میان این متغیرها به نمایش می گذارد: خودکارآمدی بالاتر و خودپنداره مثبت تر به انگیزش تحصیلی بیشتر، شامل افزایش تلاش، پشتکار و اتخاذ راهبردهای یادگیری عمیق تر، منجر می شود. این انگیزش تقویت شده، به نوبه خود، به عنوان یک عامل مستقیم و قدرتمند در دستیابی به پیشرفت تحصیلی بالاتر نشان داده شده است. در نهایت، نتیجه گیری می شود که مداخلات با هدف بهبود موفقیت دانش آموزان باید از تمرکز صرف بر ارائه محتوا فراتر رفته و به صورت راهبردی، پرورش باورهای خود دانش آموزان را هدف قرار دهند. تقویت حس خودکارآمدی و خودپنداره تحصیلی مثبت، به عنوان یک راهبرد بنیادین و بسیار موثر برای آزادسازی پتانسیل انگیزشی دانش آموزان و قادر ساختن آن ها به دستیابی به بهترین عملکرد تحصیلی خود، معرفی می گردد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، خودپنداره تحصیلی ، انگیزش تحصیلی ، پیشرفت تحصیلی ، نظریه شناختی-اجتماعی.