برسی اختلال نارساخوانی دانش آموزان در نظام آموزش و پرورش

اختلال دیسلکسیا (Dyslexia) یا خوانش پریشی یا نارسا خوانی از اختلالات یادگیری است که امروزه برخی از افراد به ویژه دانش آموزان ابتدایی را درگیر خود کرده است. نارساخوانی (دیسلکسیا) عبارت است از حالتی که در آن پیشرفت، خواندن پایین تر از حدی است که می توان برحسب سن، آموزش و هوش کودک از وی انتظار داشت. این اختلال به میزان زیادی مانع موفقیت تحصیلی یا فعالیتهای روزانه مستلزم خواندن می شود و در صورت وجود یک اختلال عصبی یا حسی، میزان ناتوانی خواندن بیش تر از آن حدی است که معمولا با اختلالهای دیگر همراه است. نارساخوانی یکی از انواع مشکلات خواندن است که در طبقه کلی ناتوانیهای یادگیری قرار می گیرد. دانش آموزان دارای ناتوانیهای یادگیری به واسطه داشتن سبک اسناد بدبینانه و منفی در مقایسه با همسالان عادی خود، موفقیتها و شکستها را به میزان بالاتری به شانس یا عوامل بیرونی، غیر قابل کنترل و ناپایدار و با احتمال کمتری به توانایی و عوامل داخلی قابل کنترل و پایدار نسبت می دهند. آنها شکستهای پیاپی خود را به جای فقدان کوشش، به فقدان توانایی نسبت می دهند. با احتمال کمتری فعالیتهای جدید را شروع می کنند، احساس می کنند که بر محیط خود کنترل ندارند و بدشانسیهای متناوبی را تجربه می کنند. تاکید دانش آموزان دارای ناتوانیهای یادگیری بر نسبت دادن ناکامیها و شکستهای تحصیلی به عوامل بیرونی، غیر قابل کنترل و ناپایدار، به تدریج موجب شکل گیری خودپنداره تحصیلی ضعیفتر در آنها می شود که به تدریج احساس درماندگی آموخته شده را در آنها به وجود می آورد. احساس درماندگی در یادگیری مهارتهای پایه همچون خواندن، نوشتن و محاسبات ریاضی کودک را در موقعیتی قرار می دهد که علیرغم داشتن توانایی هوشی بهنجار، احساس عدم شایستگی و بی کفایتی می کند. دانش آموزان دارای ناتوانی های یادگیری، مقایسه با دانش آموزان عادی، از لحاظ انگیزش، پیشرفت، افسردگی، حرمت، خود احساس، تنهایی، درماندگی و خود تنظیمی تفاوت قابل ملاحظه ای دارند. به علاوه، این دانش آموزان با نگرش های منفی اجتماعی که شامل بی حرمتی، تحقیر و برچسب زدن است، بسیار مواجه می شوند.

کلیدواژه ها:

اختلال ، سیستم ، آموزشی ، نارساخوانی ، دانش آموز