اثر بخشی رویکردهای روانشناسی مثبت نگر در افزایش تاب آوری و اعتماد به نفس پس از بحرانهای جمعی در نوجوانان

پس از پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی رویکردهای روانشناسی مثبت نگر در افزایش تاب آوری و اعتماد به نفس نوجوانان بحران های جمعی انجام شد. این پژوهش از لحاظ هدف دارای ماهیت کاربردی بوده و از نظر شیوه گردآوری داده ها، یک پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون همراه با گروه کنترل محسوب میشود همچنین از منظر مقطع زمانی، این تحقیق در دسته پژوهشهای مقطعی عرضی قرار می گیرد. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه نوجوانان استان کرمانشاه در سال ۱۴۰۴ بودند که از میان آنان، تعداد ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس و سپس به صورت تصادفی جایگزین به دو گروه آزمایش (۱۵) نفر) و کنترل (۱۵ نفر) تقسیم شدند. قبل از اجرای مداخله به تمامی شرکت کنندگان پیش آزمون اعمال شد تا سطح اولیه متغیرهای تاب آوری و اعتماد به نفس در هر دو گروه مشخص گردد. در مرحله بعد به گروه آزمایش برنامه آموزشی مبتنی بر رویکردهای روانشناسی مثبت نگر در مدت زمان مشخص و به صورت ساختارمند ارائه شد، در حالی که گروه کنترل تحت هیچ نوع مداخله ای قرار نگرفت. پس از اتمام دوره آموزشی به هر دو گروه پس آزمون اعمال شد تا تغییرات ایجاد شده در متغیرهای مورد مطالعه مورد ارزیابی قرار گیرند. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمونهای آماری مناسب شامل MANCOVA و ANCOVA تحلیل شدند. نتایج تحلیلهای آماری نشان داد که آموزش روانشناسی مثبت نگر تاثیر معناداری بر افزایش سطح تاب آوری و اعتماد به نفس نوجوانان داشته است. مقایسه نمرات گروه آزمایش و کنترل در مرحله پس آزمون نشان داد که میانگین نمرات گروه آزمایش در هر دو متغیر مورد مطالعه به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بوده است. همچنین اندازه اثر محاسبه شده برای هر دو متغیر نشان دهنده این است که مداخله انجام شده دارای اثری برجسته و عمیق بر وضعیت روانی نوجوانان بوده است. همچنین این نتایج پیشنهاد کنند که برنامه های آموزشی و مشاوره ای در مدارس باید با در نظر گرفتن اصول روانشناسی مثبت نگر طراحی شوند تا بتوانند به بهبود سلامت روانی نوجوانان و تقویت تواناییهای داخلی آنان کمک کنند.

کلیدواژه ها:

روانشناسی مثبت نگر ، تاب آوری ، اعتماد به نفس ، نوجوانان