بررسی تاثیر خودتعالی بر بهزیستی کارکنان آرامستان اصفهان با نقش میانجی معنویت در محل کار و نقش تعدیلگر رهبری معنوی

بهزیستی روانی و شغلی کارکنان، به ویژه در محیط های چالش برانگیز مانند آرامستان ها، مسئله ای مهم در مدیریت منابع انسانی است. این محیط ها به دلیل مواجهه با مرگ و سوگ، فشارهای روانی زیادی ایجاد می کنند. عواملی مانند خودتعالی، معنویت در محل کار و رهبری معنوی می توانند به بهبود بهزیستی و کاهش استرس شغلی کمک کنند. هدف این تحقیق بررسی تاثیر خودتعالی بر بهزیستی کارکنان بهزیستی در محیط های خاص مانند آرامستان ها و تحلیل نقش میانجی معنویت در محل کار و نقش تعدیلگر رهبری معنوی است. پژوهش به صورت توصیفی-همبستگی و با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) انجام شده و داده ها از طریق پرسشنامه های استاندارد جمع آوری و تحلیل شدند. جامعه آماری تحقیق شامل ۱۶۹ نفر از کارکنان آرامستان های اصفهان بوده است. نتایج تحقیق نشان داد که خودتعالی تاثیر معناداری بر بهزیستی کارکنان دارد و معنویت در محل کار به عنوان متغیر میانجی، این تاثیر را تقویت می کند. رهبری معنوی نیز به عنوان یک متغیر تعدیلگر می تواند این رابطه را تقویت یا تضعیف کند. این یافته ها نشان می دهند که ایجاد محیط های معنوی و رهبری معنوی می تواند به بهبود کیفیت زندگی کاری و سلامت روانی کارکنان کمک کند. همچنین، تحقیق بر لزوم طراحی برنامه های حمایتی برای تقویت معنویت و رهبری معنوی در سازمان ها تاکید دارد تا به بهبود کیفیت زندگی کاری و کاهش استرس های شغلی کمک کند.

کلیدواژه ها:

خودتعالی ، بهزیستی کارکنان ، معنویت در محل کار ، رهبری معنوی