رابطه بین تجربیات نامطلوب دوران کودکی با احساس تنهایی در بزرگسالی با نقش میانجی طرحواهای ناسازگار حوزه طرد و بریدگی

تجربیات نامطلوب دوران کودکی به عنوان یکی از عوامل خطر مهم در شکل گیری مشکلات روان شناختی در بزرگسالی مطرح شده اند. پژوهش های متعدد نشان داده اند که قرار گرفتن در معرض این تجارب می تواند پیامدهایی همچون کاهش کیفیت روابط اجتماعی، آسیب به احساس امنیت عاطفی و افزایش احتمال تجربه احساس تنهایی را در پی داشته باشد. از سوی دیگر، نقش طرحواره های ناسازگار اولیه به ویژه در حوزه «طرد و بریدگی» به عنوان مکانیزم های میانجی این رابطه، اهمیت ویژه ای دارد. طرحواره های این حوزه شامل الگوهای ذهنی و باورهایی درباره ی بی اعتمادی، محرومیت عاطفی، نقص/شرم و رهاشدگی است که می توانند تداوم احساس انزوا و تنهایی را در بزرگسالی تقویت کنند. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین تجربیات نامطلوب دوران کودکی و احساس تنهایی در بزرگسالی با تاکید بر نقش میانجی طرحواره های ناسازگار حوزه طرد و بریدگی است. بدین منظور، ابتدا به مرور ادبیات نظری و پژوهشی پرداخته و سپس مدل مفهومی پیشنهادی تبیین می شود. انتظار می رود یافته ها نشان دهند که اثر مستقیم تجربیات نامطلوب کودکی بر احساس تنهایی، از طریق فعال سازی طرحواره های ناسازگار حوزه طرد و بریدگی تبیین پذیر است. نتایج این پژوهش می تواند در طراحی مداخلات درمانی مبتنی بر طرحواره درمانی و نیز در برنامه های پیشگیرانه جهت کاهش اثرات منفی آسیب های کودکی بر سلامت روان بزرگسالان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تجربیات نامطلوب دوران کودکی ، احساس تنهایی ، طرحواره های ناسازگار اولیه ، حوزه طرد و بریدگی ، طرحواره درمانی