بررسی رویکرد درمانی روانشناسی مثبت نگر بر پدیده خودکشی

خودکشی دومین علت اصلی مرگ و میر در سنین ۱۵ تا ۲۹ سال در سطح جهان است. رویکرد های مختلفی برای پیشگیری از خودکشی وجود دارد مانند رویکرد پذیرش و تعهد، یکی از درمان های موج سوم است. رویکرد واقعیت درمانی به عنوان روش مشاوره و مداخله درمانی به دنبال کمک به افراد برای به دست آوردن کنترل موثر بر زندگی خود است و درمان مثبت نگر، شاخه ای از درمان های رفتاری مثبت نگر است که توسط سلیگمن و همکارانش ابداع شد. روانشناسی مثبت نگر بیشتر بر شناسایی توانمندی فرد و به کارگیری آن در قلمروهای زندگی تاکید دارد. با توجه به اینکه خودکشی یکی از چالش های جدی سلامت روان است که پژوهشگران همواره در پی یافتن راهکارهایی برای پیشگیری از آن هستند، این مقاله با تمرکز بر دغدغه پژوهشگر در زمینه کاهش نرخ خودکشی، به بررسی اهمیت روانشناسی مثبت نگر به عنوان رویکردی موثر در ارتقای سلامت روان و افزایش امید به زندگی می پردازد. علاقه شخصی پژوهشگر به این حوزه باعث شده است تا با نگاهی جامع، تاثیر مولفه های مثبت روانشناختی، مانند خوشبینی، تاب آوری و معنا جویی، در کاهش تمایلات خودکشی مورد بررسی قرار گیرد. هدف این مقاله بررسی روانشناسی مثبت نگر برای تقویت بهزیستی روانی و ایجاد محیطی حمایتی برای افراد در معرض خطر است.

کلیدواژه ها:

پدیده خودکشی ، درمان هیجان مدار ، شفقت ورزی ، درمان پذیرش و تعهد ، روانشناسی مثبت نگر