رهبری توزیعی و حکمرانی مطلوب در آموزش و پرورش ایران

تفاوت نظام های حکومتی در شیوه مدیریت و اداره سازمان ها آشکار است. ضعف در اجرای اصول حکمرانی مطلوب، از موانع اصلی توسعه به شمار می رود. حکمرانی مطلوب، نشان دهنده تحولی نظری در مفهوم قدرت و تصمیم گیری است که از الگوی آمرانه (از بالا به پایین) به رویکردی مشارکتی میان بخش های دولتی، خصوصی و جامعه مدنی تغییر جهت داده است. این مفهوم در سال های اخیر به حوزه آموزش و پرورش گسترش یافته و با بازنگری نقش غالب دولت، به بازآرایی اجزای دخیل در نظام آموزشی منجر شده است. رهبری توزیعی، الگویی نوین از رهبری اثربخش ارائه می دهد که اعضای مدرسه را به مشارکت فعال در نقش های رهبری تشویق می کند و زمینه ساز تقویت همکاری در محیط آموزشی می شود. این پژوهش با هدف کاربردی و روش توصیفی- تبیینی، مفاهیم رهبری توزیعی و حکمرانی مطلوب آموزشی را بررسی کرده است. در مرحله نخست، از طریق مطالعه منابع علمی شامل کتاب ها، مقالات پژوهشی و پایگاه های اطلاعاتی، این مفاهیم شناسایی شده و سپس ارتباط میان آن ها با استناد به یافته های صاحب نظران تبیین گردیده است. برنامه های متعددی با تاکید بر اصل مشارکت در سیاست گذاری آموزشی شکل گرفته اند که به بهبود فرآیندهای تصمیم گیری کمک می کنند.

کلیدواژه ها:

رهبری توزیعی ، حکمرانی خوب ، آموزش و پرورش ، سبک رهبری ، سیاست گذاری