نقش قرون وسطی در تحولات حقوق بین الملل

قرون وسطی از قرن ۵ تا ۱۴ میلادی را در برمی گیرد. این دوران بعد از سقوط امپراطوری روم غربی آغاز شد و با شروع عصر رنسانس به پایان رسید. تاریخ تمدن غرب به طور کلی به ۳ بخش باستان، قرون وسطی و دوران مدرن یا همان عصر جدید تقسیم می شود. برای اشاره به قاره اروپا از زمان سقوط امپراطوری روم غربی در سال ۴۷۶ تا دوران رنسانس در قرن ۱۴ میلادی می توان از عبارت سدههای میانی استفاده کرد. حقوق بین الملل عمومی از مجموعه قواعد حقوقی شکل گرفته است که بر روابط میان دولت ها حاکم است. پیدایش چند دولت دارای حاکمیت در اواخر قرون وسطی در اروپا که حقوق بین الملل می بایست میان آن ها همزیستی برقرار می کرد، شرایط تاریخی مناسب را برای ساخت حقوق بین الملل فراهم کرد. حقوق بین الملل که تا مدتها منحصر به روابط میان دولت ها بود، امروز بر سازمان های بین المللی نیز حاکم است؛ دولت ها برای تسهیل همکاری شان این سازمان ها را تاسیس می کنند. حتی ممکن است حقوق بین الملل بر وضعیت حقوقی تابعان حقوق داخلی نیز حاکم شود. اگر حقوق بین الملل در دوران قرون وسطی، نظامی دور از دسترس بود، دیگر اینگونه نیست و تحقق درست کارکردهای آن که شرط وجود نظام مسالمت آمیز است، به همان اندازه منافع دولت ها، به منافع افراد نیز توجه دارد. حقوق بین الملل در قرون وسطی، تنها ویژه کشور های حاکم اروپایی غربی مسیحی و کلیسا بود. در این دوران رکن قانون گذاری مرکزی وجود نداشت و منابع حقوق بین الملل شامل عرف و معاهدات، برگرفته از دکترین مسیحیت و در صورت لزوم، اصول تدوین شده توسط مقام عالی روحانیت روم بود.

کلیدواژه ها:

حقوق بین الملل ، قرون وسطی ، رنسانس ، گسترش حقوق عام