مبانی و آثار حقوق فرزندخواندگی با تاکید بر قانون حمایت از کودکان و رویه قضایی

فرزندخواندگی در نظام حقوقی ایران یکی از مهم ترین نهادهای حمایتی برای کودکان بی سرپرست و بدسرپرست محسوب می شود. این نهاد حقوقی با تصویب قانون حمایت از کودکان و نوجوانان بی سرپرست و بدسرپرست در سال ۱۳۲۹ دستخوش تغییرات اساسی شد تا بتواند حمایت بیشتری از این کودکان فراهم کند. فرزندخواندگی در ایران بر اساس دو قانون اصلی، یکی مصوب ۱۳۵۳ و دیگری اصلاح شده در سال ۱۳۲۹، مورد توجه قرار گرفته است. قانون ۱۳۵۳ با هدف حمایت از کودکان بدون سرپرست تدوین شد و رابطه ای شبهنسبی بین فرزندخوانده و والدین سرپرست ایجاد کرد. با این حال، برخی نواقص در این قوانین، به ویژه در زمینه حقوق ارث و ازدواج فرزندخوانده، نیاز به بازنگری داشت. در سال ۱۳۲۹، قانون گذار با اصلاح قانون پیشین تلاش کرد تا حمایت بیشتری از کودکان بی سرپرست فراهم کند و به چالش های موجود پاسخ دهد. این اصلاحات شامل گسترش دایره شمول فرزندخواندگی به کودکان بدسرپرست، تقویت حقوق فرزندخوانده در مورد ارث و ازدواج، و همچنین ایجاد تدابیر حمایتی بیشتر برای تضمین منافع عالیه کودک بود. بررسی ها نشان می دهد که قانون جدید توانسته است تا حد زیادی به نیازهای حقوقی و اجتماعی کودکان بدون سرپرست پاسخ دهد، اما همچنان در برخی حوزه ها نیازمند اصلاحات و تدابیر موثرتر است. پیشنهادهای مطرح شامل اصلاحات قانونی بیشتر و تقویت نظام حمایتی کودکان و نوجوانان بی سرپرست در راستای ایجاد تعادل میان حقوق فرزندخوانده و سرپرست است. برخی از چالش های موجود عبارتند از عدم شفافیت در حقوق ارث، مشکلات اجرایی در فرایند فرزندخواندگی، و نیاز به حمایت های بیشتر برای کودکان بدسرپرست. قانون جدید دامنه فرزندخواندگی را به کودکان بدسرپرست نیز گسترش داده است، اما همچنان نیاز به تدابیر حمایتی بیشتر برای این گروه از کودکان وجود دارد. فرزندخواندگی در ایران یک نهاد حمایتی مهم برای کودکان بی سرپرست و بدسرپرست است که با اصلاحات قانونی در سال ۱۳۲۹ تلاش شده است تا حمایت بیشتری از این کودکان فراهم شود. با این حال، همچنان برخی چالش های حقوقی و اجرایی وجود دارد که نیازمند اصلاحات بیشتر و تقویت نظام حمایتی کودکان و نوجوانان بی سرپرست است.

کلیدواژه ها:

حقوق فرزندخواندگی ، حمایت از کودکان ، رویه قضایی