اثربخشی روان درمانی مثبت گرا بر بهزیستی معنوی زنان دارای تعارضات زناشویی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی روان درمانی مثبت گرا بر بهزیستی معنوی زنان دارای تعارضات زناشویی در شهر اصفهان انجام گرفته است. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی بصورت پیش آزمون-پس آزمون-پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل زنان دارا ی تعارضات زناشویی که در سال ۱۴۰۱ به مراکز مشاوره و روان درمانی شهر اصفهان مراجعه نموده، تشکیل دادند که از بین آنها ۴۰ نفر از زنانی که مالک های ورود به پژوهش را دارا بوده و تمایل به شرکت در پژوهش داشتند به شیوه در دسترس، انتخاب و به شکل تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش، ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای آموزش روان درمانی مثبت گرا را به شیوه گروهی دریافت کردند، اما برای گروه کنترل مداخله ای انجام نشد. در این پژوهش از پرسشنامه های تعارضات زناشویی (MCQ) براتی وثنایی (۱۳۷۵) و بهزیستی معنوی گل پرور (۱۳۹۳) استفاده شد. گروهها، در سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و بعد از ۲ ماه در مرحله پیگیری به پرسشنامه ها پاسخ دادند. به منظور تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و نرم افزار SPSS-۲۸ استفاده شد. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که آموزش روان درمانی مثبت گرا بر افزایش بهزیستی معنوی در پس آزمون گروه آزمایش نسبت به پیش آزمون و همچنین نسبت به گروه کنترل تاثیر معناداری داشته و این تاثیر در مرحله پیگیری دو ماهه نیز باقی مانده است (p<۰.۰۵.) بنابراین برای افزایش بهزیستی معنوی زنان دارای تعارضات زناشویی می توان از این روش استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

روان درمانی مثبت گرا ، تعارضات زناشویی ، بهزیستی معنوی