بررسی رابطه علی تجارب تروماتیک دوران کودکی بر شدت اضطراب فراگیر: نقش میانجی گری باورهای خودانتقادی

این پژوهش به بررسی رابطه تجارب تروماتیک دوران کودکی با شدت اضطراب فراگیر و نقش میانجی گری باورهای خودانتقادی در بزرگسالان مشهد پرداخته است. روش پژوهش توصیفی - پیمایشی از نوع همبستگی و به صورت تحلیل مسیر بود. نمونه گیری به روش داوطلبانه و در دسترس از ۰۵۲ نفر انجام شد. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسش نامه های اضطراب فراگیر (GAD-۷)، تجارب تروماتیک دوران کودکی (CTO) و خودانتقادی (LSCS) بود. نتایج تحلیل مسیر نشان داد که تجارب تروماتیک دوران کودکی با شدت اضطراب فراگیر و خودانتقادی رابطه معناداری دارند و باورهای خودانتقادی نقش میانجی گری در رابطه بین این دو متغیر ایفا می کنند. یافته ها نشان می دهند که تجارب تروماتیک دوران کودکی می توانند از طریق خودانتقادی، شدت اضطراب فراگیر را پیش بینی کنند.

کلیدواژه ها:

تجارب تروماتیک دوران کودکی ، اضطراب فراگیر ، باورهای خود انتقادی