اثر بخش ی آموزش تاب آوری بر تحلیل رفتگی شغلی و درگیری کارکنان بیمارستان الزهرا

هدف پژوهش حاضر تعیین اثر بخشی آموزش تاب آوری بر تحل یل رفتگ ی شغلی و درگیری کارکنان بیمارستان الزهرا بود. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی کارکنان بیمارستان الزهرا در سال ۱۴۰۲ به تعداد ۱۲۰ نفر بود که به روش نمونه گیری در دسترس ۳۰ نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش ۱۵ نفر و گروه کنترل ۱۵ نفر گماشته شدند. ابزار مورد استفاده در پژوهش پرسشنامه استاندارد درگیری شغلی توماس (الداهل و کنجر، ۱۹۹۵)، پرسشنامه تحلیل رفتگی (مسلچ و جکسون، ۱۹۸۵) بود. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از روشهای آمار توصف ی (میانگ ین و پراکندگی (انحراف معیار) و آمار استنباطی آزمون تحلیل کواریانس تک متغیره (انکوا) و برای نرمال سازی داده ها از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ استفاده شد. یافته ها نشان داد که آموزش تاب آوری بر درگیری شغلی و تحلیل رفتگی شغلی کارکنان بیمارستان الزهرا موثر است. نتیجه گیری: بنابراین می توان نتیجه گرفت که آموزش تاب آوری بر تحلیل رفتگی شغلی و درگیری کارکنان بیمارستان الزهرا اثرگذار بوده و براین اساس پیشنهاد می شود مددکاران اجتماعی، مشاورین، مدیران بیمارستان از این روش آموزشی جهت ارتقا سلامت و کارایی کارکنان بهره بگیرند.

کلیدواژه ها:

تاب آور ی ، تحلی ل رفتگی شغلی ، درگیری کارکنان