بررسی تاثیر آموزش مهارتهای تاب آوری بر بهبود تعاملات اجتماعی کودکان با اختلال طیف اتیسم

مقدمه و هدف: کودکان با اختلال طیف اتیسم به طور قابل توجهی در تعاملات اجتماعی دچار چالش هستند. یکی از رویکردهای موثر در بهبود این مهارت ها، آموزش مهارت های تاب آوری است. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر آموزش مهارت های تاب آوری بر بهبود تعاملات اجتماعی کودکان با اختلال طیف اتیسم بود. مواد و روش ها: روش تحقیق از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر ۷ تا ۱۲ ساله مبتلا به اختلال طیف اتیسم در مدارس استثنایی شهر اهواز در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. با روش نمونه گیری هدفمند، ۳۰ کودک انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هرکدام ۱۵ نفر) جای گرفتند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه مهارت های تعاملات اجتماعی «گارسیا و تری» و چک لیست رفتار اجتماعی معلمان بود که روایی و پایایی آن ها در پژوهش های پیشین تایید شده بود. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه ی ۶۰ دقیقه ای، آموزش مهارت های تاب آوری شامل پذیرش، مدیریت هیجانات، حل مسئله و مهارت های ارتباطی را دریافت کرد. گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیری (ANCOVA) و با نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که آموزش مهارت های تاب آوری تاثیر معناداری بر بهبود تعاملات اجتماعی کودکان اتیسم داشت (P<۰.۰۵). کودکان گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل، پیشرفت چشمگیری در تماس چشمی، شروع مکالمه، پاسخ دهی مناسب و حفظ تعامل نشان دادند. نتیجه گیری: آموزش تاب آوری می تواند رویکردی موثر و قابل استفاده در برنامه های توانبخشی اجتماعی برای کودکان اتیسم باشد.

کلیدواژه ها:

اتیسم ، تاب آوری ، تعاملات اجتماعی