بررسی اثربخشی درمان گروهی(سایکودراما) بر استیگما در مادران دارای فرزندان با ناتوانی ذهنی در شهر شاهین شهر

مقدمه و هدف: در جامعه ای که سلاست، زیبایی و استقلال با سیاهی محو شده، داشتن فرزند دارای ناتوانی ذهنی ممکن است با احساس احساس شرم و خجالت و در انتها تردید و انزجار در مادران گردد. بی شک یکی از مهمترین دلایل اثربخشی سایکودراما، نمایش محور بودن آن است. در همین راستا تاکید بر خلاقیت و بداهه پردازی در جلسات، نقش مهمی در شفابخشی داشته و امکان بازسازی موقعیت های اجتماعی استیگمای درونی، به مادران کمک خواهد کرد تا در شرایطی ایمن، با تمرین در جهت رفع عوامل زمینه ساز آن گام بردارند. در این پژوهش هدف، اثربخشی درمان گروهی سایکودراما بر استیگما در مادران دارای فرزندان با ناتوانی ذهنی در شهر شاهین شهر بود. مواد و روش ها: روش مداخله (نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل)، جامعه آماری مورد مطالعه در این پژوهش را تمامی مادران مرکز توانبخشی شاهین شهر بودند. تعداد ۳۰ مادر به صورت کاملا تصادفی در دو گروه کنترل و آزمایش به عنوان نمونه قرار گرفتند؛ روش نمونه گیری در دسترس بود و از پرسشنامه استیگما، ریتسچر و همکاران (۲۰۰۳) استفاده گردید. تجزیه و تحلیل داده ها در سطح توصیفی از شاخص های گرایش مرکزی و پراکندگی (میانگین و انحراف معیار)، در سطح استنباطی و نیز از آزمون های بررسی پیش فرض ها (کولموگروف اسمیرنف، عدم وجود هم خطی چندگانه و عدم وجود رابطه انحنایی) و تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافته ها: یافته ها نشان داد پس از کنترل پیش آزمون، نمرات پس آزمون استیگما در گروه های آزمایش و کنترل در سطح معنی دار بوده است. نتیجه گیری: می توان چنین استنباط نمود که در مجموع متغیر مستقل سایکودراما بر متغیر وابسته یعنی استیگما تاثیرگذار بوده و نتایج حاصله معنی دار می باشد.

کلیدواژه ها:

اثربخشی سایکودراما ، ناتوانی های ذهنی ، استیگما