بررسی رابطه استفاده از هوش مصنوعی در تدریس با اثربخشی معلمان علوم تجربی دوره متوسطه اول

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین استفاده از هوش مصنوعی (AI) و اثربخشی تدریس معلمان علوم تجربی دوره متوسطه اول در شهرستان ایذه است. این مطالعه توصیفی-همبستگی با جامعه آماری شامل تمامی معلمان علوم تجربی این منطقه (حدود ۵۰ نفر) انجام شد. نمونه ای به حجم ۴۰ نفر با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب گردید. برای گردآوری داده ها، دو پرسشنامه محقق ساخته استفاده شد: پرسشنامه «استفاده از هوش مصنوعی در تدریس» (با پایایی α=۰.۸۵) که جنبه هایی مانند استفاده از سیستم های تصحیح خودکار و محتوای آموزشی تطبیقی را سنجید و پرسشنامه «اثربخشی تدریس» (با پایایی α=۰.۹۰) که ابعاد مهارت های تدریس، مدیریت کلاس، و نتایج یادگیری را ارزیابی کرد. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی ساده انجام گرفت. نتایج نشان داد که بین استفاده از هوش مصنوعی و اثربخشی تدریس رابطه مثبت و معنادار وجود دارد (r=۰.۴۹, p<۰.۰۱). ضریب تعیین (R²=۰.۲۴) حاکی از آن است که ۲۴٪ از واریانس اثربخشی تدریس توسط استفاده از AI تبیین می شود. یافته ها بیانگر آن است که معلمانی که بیشتر از فناوری های هوش مصنوعی بهره می گیرند، اثربخشی تدریس بالاتری دارند. این امر می تواند به دلیل قابلیت های AI در شخصی سازی یادگیری، کاهش بار کاری معلمان، و بهبود تعاملات آموزشی باشد. پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی برای توانمندسازی معلمان در استفاده از AI و فراهم سازی زیرساخت های فناوری در مدارس طراحی و اجرا گردد تا کیفیت آموزش علوم تجربی ارتقا یابد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، تدریس ، اثربخشی معلم ، علوم تجربی ، آموزش متوسطه اول