ارتقای تاب آوری مادران دارای کودکان با اختلال نقص بیش فعالی

خلاصه پژوهش حاضر با هدف تاثیر مداخله گروهی مبتنی بر سازگاری اجتماعی بر ارتقای تاب آوری مادران دارای کودکان با اختلال نقص بیش فعالی انجام شد. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه مادران دارای کودکان با اختلال نقص بیش فعالی شهرستان بهبهان در سال ۱۴۰۳ بود که از جامعه مذکور تعداد ۳۰ نفر از طریق روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گروه کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) گمارده شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) بود. گروه آزمایش ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای و به مدت ۵ هفته متوالی (هر هفته ۲ جلسه) تحت آموزش برنامه سازگاری اجتماعی نجاری و همکاران (۱۳۹۷) قرار گرفتند و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. تجزیه و تحلیل داده های آماری با استفاده از روش تحلیل کواریانس تک متغیره و با نرم افزار spss نسخه ۲۳ صورت گرفت. سطح معناداری آزمون ها ۰۵/۰ در نظر گرفته شد. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که مداخله گروهی مبتنی بر سازگاری اجتماعی بر ارتقای تاب آوری مادران دارای کودکان با اختلال نقص بیش فعالی موثر است. بنابراین با استفاده از آموزش گروهی مبتنی بر سازگاری اجتماعی می توان سبب ارتقای تاب آوری مادران دارای کودکان با اختلال نقص بیش فعالی شد.

کلیدواژه ها:

بیش فعالی ، سازگاری اجتماعی ، تاب آوری ، مادران ، اختلال نقص