بررسی تاثیر آموزش شهروندی بر ارتقاء رفتارهای بهداشتی – زیست محیطی شهروندان شهر دهلران

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش آموزش های شهروندی در ارتقاء رفتارهای بهداشتی و زیست محیطی شهروندان شهر دهلران است. با توجه به موقعیت اقلیمی خاص این شهر از جمله دمای بالای ۵۰ درجه سانتی گراد در فصل تابستان، کمبود منابع آبی، و چالش های بهداشتی و زیست محیطی ضرورت طراحی آموزش های موثر برای تغییر رفتار شهروندان دوچندان است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–پیمایشی است و بر مبنای نظریه رفتار برنامه ریزی شده آژن (TPB) طراحی شده است. جامعه آماری شامل کلیه شهروندان ۱۸ سال به بالا ساکن دهلران در سال ۱۴۰۳ است که با استفاده از فرمول کوکران، حجم نمونه ۳۸۰ نفر تعیین گردید و به صورت تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته بود که روایی و پایایی آن تایید شد (آلفای کرونباخ: ۰/۸۸). برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی و در سطح استنباطی از مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) با استفاده از نرم افزار AMOS استفاده شد. نتایج نشان داد که آموزش های شهروندی اثر مثبت و معناداری بر هر دو متغیر رفتارهای بهداشتی و زیست محیطی دارد. همچنین، آموزش هایی که از تعامل پذیری بالا، محتوای بومی سازی شده و استمرار زمانی برخوردار بودند، تاثیر بیشتری در تغییر نگرش و نیت رفتاری شهروندان داشتند. این یافته ها می تواند مبنای طراحی سیاست های آموزشی هدفمند در مناطق کم برخوردار و با اقلیم بحرانی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش شهروندی ، رفتارهای بهداشتی ، رفتارهای زیست محیطی ، نظریه رفتار برنامه ریزی شده ، دهلران ، آموزش عمومی ، معادلات ساختاری