بررسی عوامل موثر بر سالخوردگی در شهر اهواز

یکی از مسائل مهم در سالهای اخیر، موضوع سالمندی و سالخوردگی است. سالمندی پدیده ای است که بوسیله تغییرات بیولوژی، فیزیولوژی و عوامل اجتماعی فرهنگی ایجاد می شود. هدف از این پژوهش شناخت علل افزایش سالخوردگی جمعیت شهر اهواز می باشد. روش تحقیق، پیمایشی و واحد تحلیل فرد و سطح تحلیل، خرد است. شیوه نمونه گیری، روش تلفیقی یا ترکیبی با دو تکنیک خوشه ای چندمرحله ای و تصادفی ساده است و حجم نمونه طبق فرمول کوکران ۳۸۰ نفر می باشد. ابزار گردآوری دادهها، پرسشنامه محقق ساخته است. روش تجزیه و تحلیل داده ها، آزمون کی دو، ضریب همبستگی اسپیرمن و تحلیل رگرسیون چندمتغیره با استفاده از نرم افزار SPSS است. از اعتبار صوری جهت سنجش اعتبار (روایی) استفاده شد و ضریب آلفای کرونباخ(اعتماد یا پایایی) برای متغیرها بیشتر از ۷/۰ و در سطح نرمال است. یافتههای تحقیق نشان می دهد که میانگین سن افراد ۶/۶۹ سال است. حدود ۶/۸۲ درصد سالخورده جوان(۶۰ تا ۷۴ سال)، ۳/۱۵ درصد سالخورده میانه(۷۵ تا ۸۹ سال) و ۱/۲ درصد سالخورده پیر(بالای ۹۰ سال) هستند. نتایج نشان می دهد که بین متغیرهای سیاستهای جمعیتی و وضعیت اقتصادی با میزان سالخوردگی جمعیت رابطه مثبت و مستقیم و بین میزان تحصیلات با سالخوردگی جمعیت رابطه منفی و معکوس وجود دارد. طبق آزمون کی دو بین نوع شغل و نوع خانواده با میزان سالخوردگی جمعیت رابطه معنادار وجود دارد. بین تعهد مذهبی و شرایط اجتماعی با میزان سالخوردگی جمعیت رابطه وجود ندارد. تحلیل رگرسیونی نشان داد ۱/۳۷ درصد از تغییرات میزان سالخوردگی جمعیت به متغیرهای مستقل مربوط می شود و متغیرهای وضعیت اقتصادی و تحصیلات تاثیر بیشتری در میزان سالخوردگی جمعیت دارند.

کلیدواژه ها:

سالخوردگی جمعیت ، سیاست جمعیتی ، وضعیت اقتصادی ، شرایط اجتماعی ، تعهد مذهبی