اثربخشی مشاوره گروهی به شیوه راه حل مدار بر انگیزش تحصیلی و جهت گیری هدف پیشرفت در دانش آموزان دارای افت تحصیلی

این پژوهش با هدف تعیین اثر بخشی مشاوره گروهی به شیوه راه حل مدار بر انگیزش تحصیلی و جهت گیری هدف پیشرفت در دانش آموزان دارای افت تحصیلی انجام شد. پژوهش حاضر یک پژوهش کاربردی و از نوع نیمه آزمایشی است که در آن از پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل استفاده شده است. شامل کلیه دانش آموزان دختر پایه ۸ و ۹ متوسطه در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ در منطقه تبادکان مشهد می باشد. از بین ۱۸ مدرسه متوسطه دخترانه در منطقه تبادگان، به صورت در دسترس، مدرسه متوسطه امام حسین انتخاب شد و با توجه به تعداد کم دانش آموزان پایه ۸ و ۹ (در این مدرسه ۱۲۰ نفر)، همه آن ها به پرسشنامه انگیزش تحصیلی عبدخدایی (۱۳۹۹) و جهت گیری هدف حیدری ۱۳۸۹ پاسخ دادند که با توجه به نمره کسب شده (دانش آموزانی که نمره کمتر از متوسط کسب کرده بودند)، از میان آن ها ۴۰ دانش آموز انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایدهی شدند. متغیر مستقل مشاوره گروهی متمرکز بر راه حل بود که گروه آزمایش ۸ ساعت (۸ جلسه ۱ ساعته) تحت مشاوره گروهی قرار گرفتند. در این مدت بر روی گروه کنترل مداخله ای خاصی انجام نشد. پس از پایان جلسات دوباره پرسشنامه انگیزش تحصیلی «فرم دبیرستانی» و جهت گیری هدفی (حیدری) در مورد هر دو گروه اجرا شد. سپس با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس یافته های به دست آمده مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج پژوهش نشان می دهد که مشاوره گروهی متمرکز بر راه حل در افزایش انگیزش تحصیلی و جهت گیری هدفی در دانش آموزان دوره اول متوسطه تاثیر دارد و در سطح ۰.۰۱ p< معنی دار می باشد. به بیان دیگر مشاوره گروهی متمرکز بر راه حل به صورت معناداری موجب افزایش انگیزش تحصیلی و نوع جهت گیری هدفی در دانش آموزان دوره اول متوسطه گردیده است.

کلیدواژه ها:

مشاوره گروهی متمرکز بر راه حل ، انگیزش تحصیلی ، جهت گیری هدفی ، افت تحصیلی