بررسی تاثیر درمان شناختی-رفتاری بر مشکلات سازگاری اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه/بیشفعالی

مقدمه: اختلال نقص توجه/بیش فعالی شایع ترین اختلال رفتاری در کودکان است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر درمان شناختی - رفتاری بر مشکلات سازگاری اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه/بیش فعالی در شهر اصفهان انجام شد. روش پژوهش: پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی بود و از لحاظ روش، نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه کودکان ۱۰ تا ۱۵ ساله مبتلا به اختلال نقص توجه/بیش فعالی شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۴ که به مشاوران زیر نظر شهرداری مراجعه می کنند؛ بود که از میان آنها ۳۰ نفر به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به طور تصادفی در یک گروه آزمایش (۱۵ نفر) و یک گروه کنترل (۱۵ نفر) گمارده شدند و سپس مقیاس درجه بندی اختلال نارسایی توجه/فزون کنشی (انجمن روانپزشکی آمریکا، ۲۰۱۳) و پرسشنامه سازگاری اجتماعی (بل، ۱۹۹۶) قبل و بعد از مداخله در هر دو گروه اجرا گردید. در مرحله بعد، درمان شناختی - رفتاری براساس طرح درمان نمث و همکاران (۲۰۱۲) در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای برای گروه آزمایش اجرا شد. یافته ها: یافته های پژوهش با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ در سطح معناداری ۰.۰۵ تحلیل شد. جهت بررسی نرمال بودن داده ها از آزمون کولموگروف اسمیرنوف و برای بررسی همگنی واریانس ها از آزمون لوین استفاده شد؛ نرمال بودن و همگن بودن داده ها تایید شد. نتایج حاصل از تحلیل کوواریانس تک متغیره بیانگر اثربخشی درمان شناختی - رفتاری بر مشکلات سازگاری اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه/بیش فعالی بود. نتیجه گیری: در نهایت، نتایج این پژوهش نشان داد درمان شناختی-رفتاری در مرحله پس آزمون باعث افزایش سازگاری اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه / بیش فعالی می شود (۰.۰۵ P< .)

کلیدواژه ها:

درمان شناختی-رفتاری ، سازگاری اجتماعی ، کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه/بیشفعالی